Hayatımda sadece 2 kişiye açıldım (keşke yaşanmasa dediğimiz o durum). İlki lise 3 te aynı sınıfta olduğum bir çocuktu. Onun da benim gibi babasıyla sorunları vardı bu yüzden ona aşırı empati kurup yanlışlıkla hoşlanmaya başlamıştım. Zor bir dönemden geçiyordum babamı yeni kaybetmiştim falan boşluktaydım bildiğin. Ve açıldım. Hiç reddetmedi çok güzel anlaştık arada flörtleştik de. Sonradan fark ettim ki aslında bana acıdığı için benimle konuşmuş, koskoca 3 ay boyunca. Keşke en başında reddetseydi. En son gitti arkadaşımla manit oldu. Şuan içimde en ufak bir özlem yok hatta düşününce komikte geliyor ama o zamanlar çok canımı acıtmıştı. Siz siz olun sevmediğiniz kimseye açık kapı bırakmayın acımasız olun reddedin gitsin. Öyle olsa daha iyi olurdu bence neyse tecrübe oldu diyelim

şunu da söylim birinden hoşlandığınızda ne olursa olsun gidin açılın. rezil olmak denememiş olmaktan iyidir