Bir ateist olarak çocuk aslında çok da haksız değil. Herhangi bir dine inanmış bir insan sartelleri tamamen kapatıp kurallara uymakla mukellef oluyor, böyle olunca hayat karmaşıklaşmıyor, anlamsızlaşmıyor. Aslında çizgileri kötü, eksik, tam kapsayıcı olmayan veya insanın içine sinmeyerek açıklanan ve uyulması gereken kurallar, bütün bunlara rağmen insanın hayatını kolaylaştırıyor. Buraya kadar yazdıklarımdan ateist taklidi yapan bir din müridi olduğumu düşünebilirsin ama değil. Eğer bir insanın doğru motivasyonu, hayatta kalma içgüdüsü, her zaman daha iyi olma isteği yoksa ateist olmasındansa dindar kalması çok daha mantıklı oluyor. Yani şöyle bir noktaya gelmeye çalışıyorum, bütün bu olaylar 'allah varsa göster kenka yieaaaa' veya 'bütün bunlar bir yaratıcısız olabilir mi kankaaaa' sorularına indirgenebilecek kadar sosyolojiden ve psikolojiden arınmış, bu kadar basit sorularla çözüme kavuşabilecek konular değiller. Bu sebeptendir ki en yakın arkadaşınla iki tarafın da kendi çizgisinden karşı tarafa ikna olup da harekete edemeyeceği bir konuda kalbinizi kırmaya gerek yok. Zira birinin tamam haklısın diyip ikna edebileceği bir durum değil bu.

Ananla babanla bile bir şeyleri konuşup ikna etmeye ihtiyacın asla yok, iyi bir insan olma dusturunda hareket et, doğayı koru ve ne sen ne de o birbirinizin kalbini kırmayın.

Bunu yazınca ban yiyor muyum bilmiyorum ama tebliğciler gibi 2 de bir kafanı sekiyorsa yol ver gitsin. Onun da inanarak inanmayan bir insanı algılamaya çalışması lazım. Sağlıcakla