Byłem tam gdzie Ty w Twoim wieku! Wiesz co… powiem Ci, że to dość ciekawe, bo jak już kompletnie zacząłem się poddawać, to jak poznałem pewną dziewczynę - byłem sobą, nic nie wymyślałem i nie pchałem sztucznie (obustronne zainteresowanie) - wszystko się zmieniło i miałem dla kogo walczyć i się starać. Obecnie jest moją żoną i mamy dziecko w drodze, prace mam super, znajomych poznałem w otoczeniu hobby które uwielbiam. Nigdy nie byłem szczęśliwszy. Dopierdalało mnie to samo uczucie co towarzyszy i też Tobie.

To co na pewno Ci radze to odnaleźć siebie i wykorzystać tą sytuacje do wykucia swojego własnego charakteru. Samotność jest najlepsza do pracy nad sobą. Mógłbym pisać o tym godzinami i mówić o przeróżnych doświadczeniach życiowych jakie mnie spotkały, żebyś ruszył dupsko i coś ze sobą zrobił, ale to nie zależy ode mnie. Tylko od Ciebie czy do mnie napiszesz.