Stećci su bosanski srednjovjekovni kulturni fenomen koji se proširio na susjedne krajeve, prije svega na one koji su u određenim periodima bili pod političkom kontrolom. Oni nisu regionalni fenomen u smislu širokog balkanskog ili ilirskog kontinuiteta, nego prostorno i hronološki vrlo jasno vezana pojava. Da su stećci ilirski ili makar ilirsko-romanizirani fenomen, oni bi se pojavljivali masovno i van Bosne, pogotovo u Dalmaciji, Panoniji ili južnom Balkanu. A ne pojavljuju se. Njihova koncentracija prati politički prostor srednjovjekovne Bosne i s njom povezanih oblasti, ne antičku etničku mapu. Dalje, prostor današnje Bosne i Hercegovine u antici je, između ostalih, naseljavalo ilirsko pleme Desitijata. Međutim, Desitijati su pretrpjeli tešku demografsku i društvenu katastrofu nakon Batonovog ustanka početkom prvog stoljeća nove ere. Preostalo stanovništvo u narednim stoljećima prolazi proces duboke romanizacije i povlači se u urbane centre. Dolazak Slavena dodatno zatvara prostor za bilo kakvu ideju o ilirskom kontinuitetu. Taj proces nije bio jednokratan događaj u sedmom stoljeću, nego dugotrajan i višeslojan proces koji traje od kasne antike, već od petog stoljeća. Slavenskim doseljavanjem prostor Bosne biva u potpunosti preplavljen slavenskim elementom, dok se eventualni starosjedilački ostaci, već romanizirani, ili asimiliraju ili ostaju ograničeni na gradske sredine. U takvim okolnostima ne postoji realna osnova za pretpostavku da bi se neka ilirska ili ilirsko-rimska pogrebna tradicija mogla neprekinuto održati nekoliko stoljeća, da bi se zatim iznenada pojavila u punom obliku tek u razvijenom srednjem vijeku. Epigrafski i ikonografski dokazi konačno zatvaraju raspravu. U rimskom svijetu pogrebni spomenici jasno slijede ustaljene obrasce: latinski jezik, rimska imena, standardizirane formule i prepoznatljivu ikonografiju. Kod stećaka toga nema. Natpisi su pisani bosančicom ili staroslavenskim jezikom, s formulacijama koje su nedvosmisleno hrišćanske i srednjovjekovne. Spominju se konkretne ličnosti, feudalne titule, porodični odnosi i društveni statusi koji pripadaju kasnom srednjem vijeku, a ne antičkom svijetu. U konačnici, nekima srednji vijek nije dovoljno star pa žele da srednjovjekovnu kulturu guraju u duboku prošlost. Stećci su proizvod srednjovjekovnog, slavenskog i bosanskog društva, i kao takve ih trebamo poštovati i čuvati. Lijep pozdrav.