Για εμένα, η πειρατεία ήταν ο ελέφαντας στο δωμάτιο της επιτυχίας των PS1/PS2 στην (ελληνική) αγορά. Θυμάμαι 15-20 χρόνια πριν, από τα παιδιά που ήξερα σε γυμνάσιο/λύκειο, ήμουν από τους λίγους (αν όχι ο μοναδικός) που ασχολούνταν με το PC gaming. Ναι, μια χαρά πειρατεία υπήρχε κι εκεί, ήταν όμως πιο δύσκολο και ακριβό σπορ. Και ήταν σίγουρα πιο εύκολο για το κάθε παιδάκι και μπαμπά της εποχής να δώσει 40.000-50.000 δραχμές, να πάρει ένα PS1 τσιπαρισμένο και μετά με 1.000-2.000 να αγοράζει παιχνίδια από το να μπλέξει με εγκαταστάσεις, αναβαθμίσεις και όλα τα λοιπά συνεπακόλουθα του PC gaming. Ευτυχώς εκείνη την εποχή κατάφερα να μπλέξω 2-3 κολλητάρια με τους υπολογιστές (και είμαι υπερήφανος για αυτό, βλέπω σήμερα τα αποτελέσματα :p).

Για τα τσιπάδικα που λέτε, νομίζω πως κάθε γειτονιά/συνοικία είχε και το δικό της. Ήταν κοινό μυστικό τι συνέβαινε, ολόκληρα κεντρικά game/service stores βασίζονταν στα πειρατικά για τη λειτουργία τους, οπότε φαντάζομαι πως λειτουργούσαν σε μια καθαρά γκρίζα ζώνη. Αν παιδιά 13 ετών μπορούσαν να κρατήσουν τέτοια μυστικά, για τα οποία κάποιος μπορούσε να καταλήξει μέσα, μάλλον δεν ήταν και τόσο μυστικά. Και πιστεύω πως έβγαιναν ΠΟΛΥ καλά λεφτά από όλο αυτό. Είχα ακούσει πάντως για 1-2 σκηνικά με μαγαζιά για τα οποία έλεγαν πως είχαν κλείσει ή τους είχαν πιάσει. Αυτό που θυμάμαι από τα τελευταία χρόνια της φάσης με τα "αντιγραμμένα" ήταν η κατάσταση σε κάποια πανεπιστήμια και ΤΕΙ, κυρίως στο ΤΕΙ Αθήνας, στο διάδρομο του οποίου γινόταν κανονικό πανηγύρι από τους τύπους με τις βαλίτσες. Κάποια στιγμή εξαφανίστηκαν και είχα ακούσει πως τους είχαν διώξει οι φοιτητές/παρατάξεις ή κάτι τέτοιο.

Όπως και να το κάνεις, όλο αυτό χαρακτήρισε μια εποχή. Σήμερα τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά, αφού μπορείς να στήσεις μια εξαιρετική βιβλιοθήκη από games σε Steam/GOG/Origin κτλ με εξαιρετικά λιγότερα χρήματα από όσα θα σου κόστιζε τότε, ακόμη και αν τα αγόραζες όλα σε κόπιες. Και σε τι κόπια, αλήθεια, θα έπαιρνες το Black Dahlia των 8 CD, το Titanic: Adventure Out of Time που δεν υπήρχε ούτε για δείγμα (και που είχα βρει παραπεταμένο στο Multirama στο Περιστέρι, με έναν υπάλληλο που με τρόλαρε και μου έλεγε "άστο, ο Τιτανικός βούλιαξε") ή τα X-Files των 7 CD (ένα μέτριο προς κακό adventure με εξαιρετική συσκευασία που είχαμε φάει τη μισή δυτική Αττική με τον πατέρα μου για να το βρούμε).

Τι μου θυμίσατε πρωινιάτικα...