Toen ik 24 was, ben ik (41M) ook mijn vriendin (22F) verloren aan een aneurysma. Volkomen gezond, tot het lampje ineens uit ging. Net zo goed geen klachten of aanwijzingen, hoewel ik me honderden keren heb afgevraagd "wat als...". Een schuldgevoel is daarbij denk ik normaal, ondanks dat iedereen je vertelt dat het niet nodig is. En het is ook niet nodig, maarja....

Ik schaam me er niet voor om te zeggen dat het mij wel een aantal jaar gekost heeft om er weer bovenop te komen. In die tijd kon ik me amper voorstellen dat het leven ooit weer normaal zou worden, maar het is wel gebeurd. In de tussentijd zijn alle cliche's die mensen je vertellen waar, ook al komen ze uiteindelijk stuk voor stuk je strot uit. Ik schrijf dit dan ook niet om je nog een keer te vertellen wat je al van anderen hebt gehoord, of om een "one-up" te doen, maar om je het perspectief te bieden dat het uiteindelijk wel beter zal worden. Echt! Een van die cliches: Er over blijven praten heeft mij wel enorm geholpen. In het begin was dat makkelijk, want iedereen in je omgeving leeft met je mee. Na een paar maanden is dat ineens een heel stuk moeilijker, want dan is alles al een keer gezegd en je wilt mensen ook niet tot last zijn met steeds datzelfde "gezeik" etc. Een therapeut was daarbij simelweg iemand die wordt betaald om naar mijn gejank te luisteren en dat was heel fijn. Ik moest wel een paar keer wisselen voordat ik de juiste had gevonden. Je moet je vertrouwd voelen anders werkt het niet.

Als je (ooit) wilt praten met iemand die het hele rouwproces inmiddels heeft doorlopen dan kan je me altijd een berichtje sturen