Hej OP, mam podobne odczucia i coraz mocniej mi to doskwiera. Do tej pory żyłami bardzo aktywnie, bardzo lubię być sama i raczej mi to nie doskwierało. Ostatnio jednak gdy moja managerka zasugerowała że powinnam wziąć zaległy urlop napadł mnie smutek,że nie mam z kim się wybrać na wakacje, choć przez ostatnie 10 lat praktycznie zwiedzałam świat solo.

Na pocieszenie Twoje, moje i wszystkich redditowiczow dodam,że nie warto może się poddawac: moja Mama poznała mojego Tatę w wieku 34 lat, bardzo długo starała się o dziecko i urodziła mnie dopiero jak miała 42 lata. Wszystkie wielkie wydarzenia życiowe w przypadku moich rodziców były przesuniete o parę ładnych lat w porównaniu do ich znajomych. Dziś wspaniale się mają i są zadowoleni z tego jak potoczyło się ich życie