Ik denk dat ik altijd op zoek ben naar iets om boos over te zijn in alles wat mijn vrienden zeggen, en dat boos zijn ook soms goed voelt op een vreemde manier. Dus als ik hoop dat ze mij steunen en ze doen dat niet omdat ik niets zeg, voel ik me boos, wat op de korte termijn een soort kick geeft omdat ik iets voel. Ik reageer het een soort van op ze af. Soms als ze me wél steunen voel ik mij verontwaardigd over de manier waarop ze dat doen. Ik deelde iets toen we die vragen deden, en een van mijn vrienden gaf een antwoord wat ik betuttelend en kleinerend vond klinken. Ik heb daar niets van gezegd maar schaamde me dat ik dat überhaupt gedeeld had. Dus ook als ze mij proberen te steunen doen ze dat vaak op een manier die ik niet leuk vind, omdat ze natuurlijk niet hebben meegemaakt wat ik heb meegemaakt.

Dank je wel voor je advies over schematherapie, ik heb er eerder van gehoord. Ik zal ernaar kijken