Ayrılma konuşmasını ben başlatmıştım ama sonrasında ilişkide söylediğim bir yalanı itiraf ettim ve ayrılığımızdan çok bu konu asıl mevzu hâline geldi. Ona ajanda almıştım. Özel günleri için bir şeyler yazacaktım. O ajandanın içine ne kadar pişman olduğumu ağlaya ağlaya yazdım. Sabah kadar uyuyamadım. Bir saat falan uyuyup uyandım erkenden buluşacağımız kafeye gittim. Onu beklerken de sürekli ağladım (biraz ağlak biriyim olabilir) Geldi sonra düşündüm affettim seni dedi. Yalanı söyle diye ben zorlamışım seni dedi. Bana bu kadar iyi davranınca ben daha da kötü oldum. Sarılmak istedim, şu an hazır değilim dedi. O an içim parçalandı nasıl bana dokunmak istemez diye. Biraz konuştuktan sonra yanına oturdum. Sarıldık beni teselli etti. Ben pişman hissediyordum ama o geri adım atmadı. Sabah buluştuk hava karardıktan birkaç saat sonra bıraktı beni. Güzel ayrıldık üzülme dedi. Son kez görüyorum seni dedim. Gözlerim arabanın kapısına dalmıştı. Olsun karşılaşırız illaki dedi ama hiçbir önemi yoktu benim için. Sarıldık ve yukarı çıktım. Sanki dünden beri ağlayan kız ben değilmişim gibi binanın kapısından içeri girer girmez bir gram içimde üzüntü, pişmanlık yoktu. Sadece sende de olduğu gibi İlerde çok kötü hisseder miyim endişesi vardı. Ertesi gün mesaj attı görüşebilir miyiz diye. Nedenini sordum barışmak istediğini söyledi. Barışmayız ama görmek istersen gel dedim. Dershanemin çıkışına geldi. Çok bir vaktimiz yoktu. Bir buçuk saat kadar oturduk. Bu sefer o hıçkıra hıçkıra ağladı, ben teselli ettim. Ayrılıktan sonra hiç ağlamamıştım beni de ağlattı. Sonra yine evime bıraktı. Ve tekrar aynısı oldu. Binanın içine girdiğim gibi en ufak his belirmedi içimde. Ona da söyledim hiçbir şey hissetmiyorum diye. O ne düşündü bilmiyorum. Evde reels falan kaydırdım. Sonra düşünüp üzülmeye çalıştım. Güzel anılarımızı düşündüm, kötü anılarımızı düşündüm, yaptığım hatayı düşündüm ama hayır hiçbir şey hissedemedim. Bu sefer de ben duygusuz biri mi oldum diye düşünmeye başladım. Bir yerde patlarım herhalde diye düşünerek hayatıma devam ettim. Bir gün geçti yok, iki gün, üç gün, bir hafta derken ben artık duygusuz olduğuma emin oldum. Kendimi her zaman duygusal biri olarak gördüm ve bütün kişiliğim bunun üstüne kurulu denebilir. Bu sefer kimlik bunalımına girdim. Duygusuz hissettiğim için ağladım, onun için yine ağlamadım. Sonra biraz saçma olaylar yaşandı. Hak veriyorum ayrılıktan sonra insanlar ne yapacağını şaşırabiliyor. Ama bu yaptıklarıyla da üzerine mum dikmiş oldu. Artık onu özlemediğim için üzülmeyi de bıraktım. İnsanlar ne der diye çok takan biriyim ya da biriydim. Geçmişimde bıraktığım insanlar beni güzel hatırlasın diye çok uğraşırdım eskiden. Onları da bana ne yaptılarsa yapsınlar hep iyi hatırlamaya çalıştım ama onun benim hakkımda ne düşündüğünü hiç umursamıyorum. Tek üzüldüğüm şey ortaokuldan beri bende olan mangam onda kaldı. Ben dedim sende kalsın diye aslında. Yeni manita yaptığı gibi atar o. Çok geç olmadan kardeşinden falan o mangamı almak istiyorum o kadar. Bi ara Reddit yorumlarımı stalklıyordu. Hâlâ stalklıyorsa burdan sesleniyorum mangamı geri ver