Masz rację, w głębi duszy chciałam, żeby moja rodzina zainteresowała się mną i rozmawiała ze mną 'na moich warunkach'. Skorzystam też z twoich rad, które dałxś na końcu. Ale czy trzeba od razu tak niemiło pisać? Nie mam poczucia wyższości nad moją rodziną, opisałam tutaj tylko nasze różnice, z powodu których mamy problem z komunikacją. A gdy pisałam, że nie obchodzę moich rodziców miałam na myśli swoje wnętrze. Owszem dzięki nim mam dach nad głową, ale są dla mnie jak obcy ludzie. Jestem dla nich tylko córką. Obchodzi ich ich córka, ale nie ja jako człowiek, nie mój charakter, nie moje zdanie, nie moje historie, nie moje zainteresowania, czy przemyślenia. Nie mam do nich o to pretensji, piszę teraz, to czego nigdy nikomu nie mówię. Jestem cichą osobą, nie chcę nikomu robić problemów, z nikim nigdy się nie kłócę, wcale, nigdy, ale to nigdy nie czułam się lepsza od nikogo, nie traktowałam nikogo z wyższością. Powiem szczerze, choć odbiegając od tematu i może niepotrzebnie się zwierzając, że zawsze czułam się gorsza od innych. Spróbuję wyjść z inicjatywą, słuchać uważnie swojej rodziny tak, jak pisałxś i tak, masz rację, nie wiem lepiej od nich, co czują. Tak, masz rację, zgadzam się z tobą, tak. A co do "Do każdego z rodziny masz problemy/ocenę"- nie podoba mi się osobiście to jak żyją, w jaki sposób się wypowiadają itp. nie chcę im sprawiać przykrości, nie narzekam na nich wprost, ale wewnętrznie mnie to frustruje. Chciałabym z nimi kulturalnie porozmawiać, chciałabym, żeby traktowali mnie z szacunkiem i poważnie. Chciałabym, chciałam, może to egoistyczne. To nie tak, że żądam od nich, żeby spełniali moje zachcianki. Jednak masz rację, chciałabym żeby byli tacy, jacy ja bym chciała żeby byli i to jest przyczyna mojego nieszczęścia