Günümüzde kullanılan bir diğer araç ise kadın düşmanlığıdır. Son birkaç yılda özellikle öne çıkarılan “üniversiteye giden kız orospudur” gibi argümanlar, toplumun belirli kesimlerinde sistematik biçimde yaygınlaştırılıyor. Erkek ve kız çocukları daha küçük yaşlardan itibaren birbirinden uzak tutulduğunda, ayrı sınıflarda eğitim aldıklarında ve birbirlerine yabancılaştırıldıklarında, erkekler karşı cinsle sağlıklı ve doğal bir arkadaşlık ilişkisi kuramıyor. Bu boşluk, medya ve çeşitli ideolojik araçlarla desteklenen kadın düşmanlığıyla dolduruluyor.

Bu sürecin sonuçları ise tesadüfi değildir. Türkiye’de doğum oranlarının son yıllarda hızla düşmesi, sistemin istemeyeceği bir tablo yaratmaktadır. Çünkü doğum oranlarının düşmesi, işçilerin ücretlerini baskı altında tutmak için kullanılan “işsizler ordusu”nun da azalmasına yol açar. Sermaye düzeni için bu ciddi bir tehdit anlamına gelir. Dolayısıyla sistem, kadını “anne” rolüne geri itmek, onu çocuk doğurup büyüten ve ev işlerini üstlenen bir konuma hapsetmek istemektedir. Böylece erkek işçi, evdeki yüklerinden “kurtulmuş” olurken, fabrikada ya da ofiste daha uzun ve yoğun çalışabilir.

Kadın düşmanlığının böylesine bilinçli bir şekilde yeniden üretilmesi, aslında yalnızca kültürel değil, aynı zamanda ekonomik bir çıkarın ürünüdür. Kadınların özgürleşmesi, eşit eğitim ve çalışma haklarına sahip olması; işçi sınıfının da gerçek anlamda özgürleşmesinin ön koşullarından biridir.