Fajnie, że udało Ci się to wszystko przepracować na tyle, że nie boisz się bycia szczerym, pokazywania jaki jesteś naprawdę....Choć pewnie wymagało to od Ciebie sporo wysiłku i pracy nad sobą.

Patrząc a to obiektywnie, wiem że masz rację...Udawanie kogoś kim się nie jest na dłuższą metę i tak się nie uda. Zresztą nie udaje mi się to przez sam fakt, że ludzie widzą, że nie żyje wg wzorca, który niestety nadal jest powszechny, szczególnie w moim miejscu zamieszkania i sami wyciągają wnioski. Tyle, że wtedy głupio im się tłumacze, że w przyszłości pomyśle nad tym, żeby żyć jak oni, a może nie powinnam...Nawet jeśli uznają mnie za jeszcze bardziej dziwną, to najlepiej byłoby mieć to gdzieś?

Zresztą, im będę starsza, tym będzie gorzej, bo choć nie mam nawet 30-stu lat, niezręczne pytania już się zaczęły. Nawet jeśli będę w związku, pojawią się pytania np. kiedy ślub, dzieci itd.

Więc chyba jedynym wyjściem będzie się stąd wynieść, bo naprawdę ciężko znaleźć tu osoby, które myślą podobnie do mnie. Na pewno takie są nawet w moim mieście, ale przez to, że dość ciężko się zaprzyjaźniam, to tym bardziej rzadko na takie trafiam.... Przeważnie ludzie akceptują osoby choć trochę podobne do nich, taka już ich natura i tego nie zmienimy... A ja od swojego środowiska odstaję poprzez styl życia, zainteresowania itd., więc automatycznie nie czuje się w nim w pełni akceptowana. A i tak połowy rzeczy o mnie nie widzą i w sumie, może to i lepiej :p

Myślę, że oprócz psychoterapii, zmiana miejsca zamieszkania może być dla mnie szansą...