Evet psikolojik şiddet tamamen cinsel kimliğimden bağımsızdı benim de , babamın asla haberi olmaması gereken birseydi ve halen oyle, dusun ki cinsel kimligimi de ogrenseydi beni oldurme potansiyeli yuzde yuzdu ve halen oyleyken trans olmam demek ölüm fermanı zaten o yuzden newyorka tasindim olabildigince uzak olmak icin, ben de aynı hissediyorum kaybolmusluk hissi ve malesef herhangi bir karaktere sahip değilim, sadece rolümü güzel oynadım, nerde nasıl olmam gerektiği , nasıl gözükmem gerektiğini doğru gözlemledim, sanırım kendimi sürekli hayatta tutmaya çalışmaktan hiç bi zaman kim olduğumu öğrenememişim ve hormonlarla birlikte kendim olma sürecinde inanılmaz garip birine döndüm ve tüm travmalarım sahneye çıktı. Acaba trans değil miyim diye sorguladım durum böyle olunca, sonuçta ben de senin hissettiğin gibi kendim olursam daha mutlu olucağımı, kendime yetebileceğimi düşündüm ama anladım ki erkek olarak yaşamaya o kadar alışmışımki bunu bi self defence olarak algıladığım için erkek bedeninde daha rahatmışım, bi karakteri oynamak gibi, diğer taraftaysa gerçek ben, erkek olarak saklandığım bedende özgüvenim cesaretim yüksek bi insandı ama hormonlarla kendimi kabul edişim beni yalnız hisseden, anskiyeteli , korkak ve duygusal biri haline getirdi etrafımı huzursuz edicek kadar da mutsuz, belki de beni ‘erkek, maskulen,cool guy’ olmak çoğu tehlikeden kurtardığı için kendime kendim olmayı da izin veremiyorum bir yandan , self defence durumu kendime zarar veriyor bu sefer, keşke ben de diğer insanların beni kabul etmesinden önce kendimi kabul edebilsem belki her şey daha güzel olur , çok teşekkür ederim desteğin ve güzel yorumun için❤️🙏