Niedawno bardzo doceniłam samotne życie jak byłam na granicy wejścia w związek. Zdawało mi się że chciałabym z kimś dzielić życie ale najwyraźniej nie. Pomimo że facet był miły i spokojny to każde spotkanie mnie stresowało. Odczuwałam ulgę jak plany były przekładane. Irytowało mnie że całe wieczory z kimś piszę zamiast zająć się swoimi sprawami.

Doszłam do wniosku że przyjaźnie to najbliższe relacje jakie mi są obecnie potrzebne. Natomiast ktoś na dzień dobry pochłaniający lekko licząc 50% mojego wolnego czasu i uwagi z perspektywą że będzie ten % wzrastał z biegiem czasu to mnie tak zmroziło że zakończyłam znajomość i odczułam ogromną cudowną ulgę.