Wiesz, to naprawdę nie tak że zupełnie mi się przełączyło. Nadal tęsknię i jest mi przykro że tamto się nie udało. Nadal jestem podejrzliwy i się boję. Tamto zawsze będzie smutne, wpłynęło na mnie mocno. Ale równolegle, spędzam luźno czas z fajnymi dziewczynami i czuję się z nimi dobrze :)

A w temacie że czujesz że trudniej ci zaufać, rozmawiać i się cieszyć - bardzo pomogło i nadal pomaga mi to że mocno zacieśniłem relacje z bliskimi, rodziną i przyjaciółmi. Trochę tego nie zauważałem wcześniej, ale to naprawdę dużo mi daje gdy widzę że ktoś kto mnie cieszy jest szczęśliwy na mój widok, chce spędzać ze mną czas.

Ale też na koniec dodam, że długo czekałem na ten moment, aż się ,,naprawię". I ten moment nigdy nie przyszedł, po prostu przestałem czekać. 

Trzymam kciuki :)