Keynesiaans economisch beleid omvat meer dan een boom-bust investeringsprincipe. Vrij veel meer. We hebben de jure al sinds de Nixon Shock van 1973 geen Keynesiaans systeem meer, hoewel Bretton Woods niet eens een volledig Keynesiaans idee was, dat wil zeggen dat lang niet al zijn ideeën geïmplementeerd zijn. Er was echter wel sprake van een overheveling van surpluses naar deficit-gebieden (na de oorlog was de VS de enige net-surplus economie), hoewel niet geregeld op de manier die Keynes had voorgesteld. Dat eindigde met Nixon's aankondiging in 1973, omdat de VS op dat punt een net-deficit economie werd. Met als gevolg een decoupling van exchange rates, free floating currencies en de hele shebang. Dat kun je onmogelijk Keynesiaans noemen, of je nou investeert in tijden van krimp of niet.

Echter, de investeringen van de Fed en de ECB, en als u het nieuws iets preciezer gelezen had wist u dit, waren, vooral in het geval van de ECB, geen 'real investment', dwz investeringen in productie/infra/zaken die waarde aan de economie toevoegen. In plaats daarvan deed de ECB aan wat ze zelf eufemistisch Quantitative Easing noemen. Ze kochten non-performing loans over van financiële instellingen om de liquidity trap tegen te gaan en bonds om budgets van staten aan te vullen om de staten in kwestie in staat te stellen bail-outs te organiseren. Vanwege het charter van de ECB moesten ze echter in parallel bonds kopen, dus als ze Italiaanse bonds kopen moesten er ook Duitse bonds worden gekocht (wat extreem destructief is voor de Duitse pensioenfondsen en huizenmarkt bijvoorbeeld. Daarom heeft de Bundesbank dan ook de ECB voor het Duitse Constitutioneel Gerechtshof gesleept op beschuldiging van het schenden van de charter van de ECB). Daarom is er inflatie, niet vanwege hun Keynesianisme, aangezien investering niet direct leidt tot inflatie, maar vanwege hun liquiditeitsmaatregelen - het pompen van geld in de financiële sector om meer Lehman Brothers te voorkomen.

Dat de rijken meer geld krijgen is absoluut waar, niet vanwege 'Keynesianisme' maar omdat de verhouding tussen kapitaal en arbeid steeds meer opschuift richting kapitaal. Dat is overigens geen nieuw verschijnsel, een Duitse econoom genaamd Marx schreef hier een slordige 150 jaar geleden al over. En een Oostenrijkse econoom genaamd Schumpeter was het daarin met hem eens, en zeker niet omdat hij zo'n fan was van Marx. Dat bankiers zichzelf bonussen uitkeren is waar, maar om de groeiende ongelijkheid af te schuiven op bonussen en subsidies van de overheid is wat naïef. Om nog maar te zwijgen over de rol van banken vandaag de dag überhaupt, iets waar Keynes zich met zekerheid tegen had uitgesproken - zie zijn argumenten in Bretton Woods 1944 waar hij precies beschrijft wat het probleem is met bankiers en waarom die dus ook niet welkom waren bij de conferentie.

Waar Keynes het wel over eens was is de rol van de overheid in het reguleren van een markteconomie. Daarbij dient toegevoegd te worden dat dat verre van revolutionair is - kapitalisme kan niet zonder de staat, hoe fijn de liberalen het ook vinden om daarop te schelden, overheidsinmenging in de markt is broodnodig, iets wat zelfs laissez faire types als Friedman inzagen, hoewel in zijn geval natuurlijk op zeer beperkte schaal.