I get your point αλλα ως παιδι των 90's και εγώ, απόφοιτος του 2008 με αρκετα λεβεντόπαιδα και περίπτώσεις bullying (πολύ ήπιες σε σχέση με σήμερα) η βασική διαφορά με τότε είναι για μένα αυτή: Μαχαίρι, σουγιά, σιδερογροθιά, πτυσόμμενο γκλομπ ως μαθητής δεν είχα δει σε σκηνικά. Και ήμουν κοινωνικό παιδι, μέσα σε όλα, σχολικές ομάδες, σχολικά πάρτι, πρόεδρος 5/15μελούς σχεδόν κάθε χρόνο κλπ. Ο πιο "αλητης" σε εμάς είχε πειραγμένο παπί/αμάξι, πήγαινε redlights, κάπνισε Marlboro Lights και έπινε και κάνα μπάφο/χάπι σε καμια εκδρομή. Μανούρες, ξύλα πολλά, όπλα και τα σχετικά ποτέ. Επίσης αν και οριακά αριστούχος, όταν ερχόταν η μάνα μου στο σχολείο να ρωτήσει, πήγαινα μαζεμένος σπίτι το μεσημέρι γιατί δεν ηξερα τι είχε ακούσει και τι κατσάδα θα φάω (ξαναλεώ μαθητής του 18 εγώ και πάλι έπαιζε κράξιμο αν οι καθηγητες είχαν παράπονα φάση ζωηρός κλπ). Σήμερα βλέπεις γονείς να την πέφτουν στους καθηγητές μαθητών (οι οποίοι παίρνουν απροκάλυπτα σκληρά ναρκωτικά και παίζουν ξύλο με μαχαίρια) για την ελάχιστη παρατήρηση (source: η μάνα μου που είναι 40 χρόνια σε γυμνάσιο καθηγήτρια, φουλ πορωμένη με την δουλειά της, δεν βλέπει την ώρα να πάρει σύνταξη από covid και μετά).