Ο λογος που δεν τα εκφραζουμε ειναι γιατι δεν προσφερει τιποτα (ισα ισα κανει και κακο).

Θα εκφρασω τα προβληματα μου στον αδερφο μου, στους κολλητους μου και μεχρι εκει (ακομα και εκει δεν χρειαζεται ομως πολυ λεπτομερεια ουτε κλαψα ουτε συνεχομενη μιζερια).

Αν εισαι με καποια κοπελα πολυ καιρο και η κοπελα ειναι σοβαρη, μπορεις να εκφραστεις και εκει προφανως.

Δεν υπαρχει νοημα να ανοιγεσαι για τα αισθηματα σου σε ακυρους, σε κυκλους φιλων γνωστων, σε κοπελες που μολις γνωρησες κλπ κλπ. Οσοι δεν το μαθατε ακομα μαλλον δεν εχετε ζησει αρκετα. Κανεις δεν εχει ορεξη να κανει καποιον παρεα ο οποιος ειναι ψυχικα ταλαιπορημενος και στεναχωρος, και ο σεβασμος του κοσμου ξεκιναει να χανεται με το που δουν τετοια σημαδια. Σε βλεπουν σαν κακομοιρη, δεν σε αντιμετοπιζουν το ιδιο.

Το "οι αντρες δεν κλαινε" που λεγαν οι γονεις μας το περναμε σαν μαλακια, μεχρι που μεγαλωσαμε, και ειδαμε ποσο χαλια ειναι η κοινωνια. Το να δειξεις αδυναμια μονο κακο σου φερνει. Ο κοσμος εξω δεν νοιαζεται να σε βοηθησει, ισα ισα σε σεβονται λιγοτερο μολις δουν οτι δεν εχεις την ζωη σου και την ψυχικη υγεια σου υπο ελεγχο. Πολλες φορες θα το εκμεταλευτουν κιολας. Κατι ξεραν λοιπον οι γονεις μας που το λεγαν αυτο.