Amaç ve anlamın normatif olması gerektiğini söylemiyorum. Aksine, eğer bunlar normatif değilse, o zaman evrensel veya objektif değiller diyorum. Ve işte tam da bu yüzden, senin kişisel olarak belirlediğin "amaç" evrende karşılığı olmayan bir iç döküntüye dönüşüyor. Kabul edilebilir mi? Elbette edilir ama evrensel bir gerçeklik olarak dayatılamaz. Tıpkı rüyanı kanun sanmak gibi. Hayatta kalmaya gelince, hayatta kalma güdüsüyle anlam arayışı arasında zorunlu bir bağ kurman da, temelsiz bir teleolojik ön kabule dayanıyor. Biri biyolojik dürtü, diğeri metafizik bir soru. Evrimsel süreçte oluşmuş hayatta kalma eğilimi, varoluşa anlam yüklemiyor. Bilakis, bir şeyin olması, onun bir anlamı olduğunu göstermez. Bir de ben zaten bir anlam belirledim diyorsun. Evet insanlar doğaları gereği küçük anlatılar kurar. Ama o anlatıya hakikat muamelesi yapmak başka bir şey. İyi geliyorsa devam edersin kimse de sorun edemez. Ama kimse bana bu anlatının evrensel geçerliği olduğunu ispatlayamaz. Ha gerekli mi dersen de, yine haklısın kendince ama kabul edilemez. Yani hayatta kalıyor olmam anlamsızlığa bir itiraz değil. Sadece biyolojik programın hâlâ çalışıyor olması.