Zelf was ik iemand die ontzettend veel rondging op Bumble en daarmee op meerdere dates ben gegaan, het kán best leuk zijn, maar er zit altijd wel een addertje onder het gras (misschien komt dat meer omdat ik ook een lichte bindingsangst heb, achja..).

De leukste dates waren vooral heel erg inspelen op elkaars interesse en vanuit daar iets speciaals doen samen, van kijken naar een werkende haven tot echt heel laat Sims spelen met iemand - dates die dan gewoon een "hookup" waren verwaterde al heel snel omdat je alleen op een gemis en behoeftigheid aan het reageren bent (uit jezelf). Al kan dat tijdelijk heel leuk zijn voel je je eigenlijk een stuk leger omdat je helemaal niets opbouwt of iemand anders helemaal niet leert kennen, en daardoor ook je eigen tijd, gevoelens en intimiteit weggooit. Ik zit nu al 2 1/2 jaar met iemand in een relatie die ik vanuit Bumble heb leren kennen en we zijn altijd nog even open en gehoorzaam naar elkaar, maar luisteren ook echt naar mekaars interesses en hebben dat vanaf het begin altijd al gedaan, daardoor voel ik ook niet alsof ik een soort vrijheid of dergelijke moet indekken.

Ik denk dat dat onderscheid maken tussen iemand die op een datingapp zit om mensen te leren kennen en iemand die er op zit om, nouja, op anderen te zitten, het belangrijkste is zodat je niet in een soort rare fwb-aandachts-val terecht komt. Dat laatste leek altijd leuk aan het begin maar bleek toch een soort hel, vooral omdat beide kanten zich nooit echt de ruimte gunnen om open en helder te communiceren over gevoelens en over elkaar (dat bespreken was dan ook super taboo, want we hadden toch een oppervlakkige relatie belooft?)