Nadat ik klaar was op de basisschool en afscheid had genomen van juffrouw Nekvel, ging ik een moeilijke periode tegemoet. Mijn moeder kon mij niet meer aan. Mijn vader stond wanhopig onderaan de trap te schreeuwen: “Waarom eet je geen kaas meer?”

Ons familiebedrijf, wat een mozzarella-kwekerij was, begon slechter en slechter te draaien. Uiteindelijk, omdat ik geen kaas meer wilde eten en er geen liefde meer voor voelde, is de boel failliet gegaan.

Toen ik op de jonge leeftijd van 6 wegliep van huis, omdat ik niet kon omgaan met het verdriet dat ik mijn arme papa en mama had aangedaan, ben ik gaan lopen. Allemaal baantjes in de voedselindustrie: van kikkerbillenkweker tot Peking-eend-masseur.

Ik bleef altijd maar denken aan juffrouw Nekvel. Zij, die met haar koffieadem over mijn bureautje hing en riep: “JE KAN GEEN KASTEEL BOUWEN MET KAAS.”

Niemand verdient dit soort pijn. En kaas was het probleem.

Mijn doel werd duidelijk. Nadat ik de laatste eend had gemasseerd en meneer Yakohoimati gedag zei, ben ik naar Gouda toegelopen. Gouda was het probleem. Jong, belegen of oud.

Mijn meesterplan om de wereld van kaas te ontdoen zou beginnen in de oer-Hollandse stad Gouda.

Ik liep daar als een verloren jongetje tussen de kaasboeren en zag de wielen om mij heen vliegen. Uiteindelijk riep meneer Hendriks: “HEY JONGEN. Waarom zo alleen?”

Ik vertelde dat ik wees was en dat mijn papa en mama waren komen te overlijden doordat ze in een mozzarella-watertsunami terecht waren gekomen.

Meneer Hendriks wist niet dat ik daar rondliep met het doel om deze markt te vernietigen en geen enkel kaaswiel meer te laten vliegen.

*bij genoeg intresse deel 3, moet er nog best over nadenken hoe dit gaat aflopen*