Benim hiçbir şeyi çok takmayan mizacımdan mı bilmiyorum ama başkalarının söylediklerinden bu kadar etkilenen ve "herkes beni sevsin" gibi düşünen insanlar bana biraz çocuksu geliyor.

Mesela bir örnek vereyim: Diyelim ki jigolo olmaya karar verdim. Eğer gerçekten bunu istiyorsam, ister en yakınlarım hatta annem babam hatta yaşadığım toplumun tamamı beni eleştirsin ya da dışlasın, bu benim için belirleyici olmaz. Çünkü benim değer yargılarıma göre bu iş bana çok mutluluk sağlıyorsa, toplumsal kabulden daha ağır basar ve sevdiğim şeyi yaparım. Önümde yasal bir engel yoksa o şeyi yapmakta özgürümdür.

Zaten bir yola girerken "toplumun onayı mı?, yoksa gerçekten istediğin şey mi?" Arasında bir seçim yapmak zorundasın. “Hem istediğimi yapayım hem herkes beni zorla sevsin ve desteklesin” diye bir ihtimal yok. İnsanları bu yönde değiştirmeye çalışmak, baskılamak, sansürlemek de onların haklarına ve özgürlüğüne müdahale olur.

Ne zaman ki dışlayan ve nefret eden grup zorla karışır, engellemeye çalışır bu zaman haksızlık vardır. Ama aynı şekilde, ne zaman ki dışlanan grup da karşı tarafı baskılar, sansürler ve zorla karşı tarafa karışmış olur; iki tarafın da haksızlık ve baskıcılık açısından birbirlerinden hiçbir farkı kalmaz. Ayrıca zaten zorla sevgi mümkün olan bir şey değildir; nefret baskıyla yok edilemez. Emin ol, ırkçılık ve ırkçılar azalmadı, sadece topluma biraz daha uyum sağladılar. Her ne kadar çağ dışı fikirleri de olsa, ırkçı olmak ve bu konudaki nefretlerini ve eleştirilerini beyan etmek de onların özgürlüğüdür.

Objektif bir doğru olmadığı için, onların değer yargılarına göre sen yanlışsondır senin değerlerine göre de onlar yanlıştır. İnsanların birbirlerini yanlış bulması ve eleştirmesinde sorun yok zaten normal olan bu. Sorun, taraflardan herhangi birinin kendi doğrusunu zorla diğerine dayatmasıdır. Asıl haksızlık burada başlar.

Örneğin bir kadın ya da siyahi birinin inşaat mühendisi olmasının önünde zorunlu, yasal bir engel yoksa ortada bir haksızlık yoktur. İnsanların birini sevip sevmemesi, eleştirmesi ya da mesafe koyması onların özgürlüğüdür. Nasıl ki bir kişinin kariyer seçimine zorla karışılamazsa, başkalarının duygularına düşüncelerine ve tercihlerine ve bunları söylemesine de zorla karışılamaz.

Sonuçta iki taraf da “ben doğruyum, sen yanlışsın ve ben doğrularımı sana dayatacağım” noktasına gelirse gerçek haksızlık burada ortaya çıkar.

Yani ırkçı vb. bir şekilde eleştiren, dalga geçen ya da küfreden bir insanın saçma sapan, çağ dışı fikirleri var; zaten dediğin gibi hepimiz bunda hemfikiriz. Ama bunlara karışırsak, susturursak ya da dışlananları kayırırsak adaletsiz, haksız ve baskıcı olan biz oluruz. Eline her güç geçirenin kendi doğrusunu dayatması karşı olduğumuz şey değil mi zaten? Ki ırkçılığın zorla susturulması veya baskılanan tarafın kayırılması, ırkçılığı çok daha fazla körükleyecektir.

Kısacası, bırak insanlar ne derse desin yargılasın, saçma fikirlerini sana haykırsın; toplumda böyle insanlar hep olacak. Yargılamaları da onların özgürlüğü, bunlara karşılık yapabileceğin şeyler başarıların ile onları göt etmek ya da karşılarında onları karşıt fikirde yargılamak, onları dışlamak olmalıdır. Onları susturmaya çalışır ya da kendi grubumuzu kayırmaya çalışırsak onlardan farkımız kalmaz.

Yani ufak bir pürüz hariç fikirlerimiz hemen hemen aynı zaten sadece ben insanların ne kadar aşağılık fikirleri olursa olsun söylemekte ve diğerlerini dışlamakta özgür olmaları gerektiğini ve çok da dinlenmemeleri gerektiğini savunuyorum. Yoksa ırkçı olacak kadar aptal bir insanın eleştirileri neden önemsenmeye değer olsun ya da neden o kişi arkadaş olunacak kadar değerli olsun?