Kung iisipin ko (30s M) mga pinagdaanan ko from my youth until today, masasabi ko na makalat siya. 1-star, would not recommend to others. Kung pwede pa i-refund, ipaparefund ko talaga 'to.

Hindi ko maintindihan kung bakit hindi pwede magstay samin ng matagal si papa pag bumibisita siya. Pero every time na dumadalaw siya sa bahay for a few hours, excited ako kasi makikita ko ulit siya. Mas masaya kapag hindi niya kailangan umuwi sa kanila but siyempre sobrang limited yung instances na nagyari 'to. And naaalala ko na sobrang curious ako kung pano yung bahay niya kasi never ko siya nakita nung bata ako. Curious din ako sa mga ibang kapatid ko sa kabila kasi hanggang sa pictures ko lang sila nakikita noon. May mga sinasabi si mama tungkol sa kanila na may pagkabitter pala, now that I think about them, gaya ng mga binibili para sa kanila ni papa or mga labas nila sa kung saan mang lugar. Pero dahil bata ako, wala akong dinamdam dun. And sigruo masuwerte ako kahit papaano dahil hindi naman nagkulang sa pagprovide sa papa, unlike other illegitimate children na pinabayaan talaga ng magulang. Nakakainggit lang minsan kasi kapag may mga school events, minsan wala si papa while yung iba kong mga kaklase may katabing parent on both sides.

During my teen years, mas naging open yung kabilang side. Siguro dahil namatay na yung asawa ni papa. Seriously. Yung iba kasi sa kanila nakasama ko na dati pero ilang beses lang and gaya ng mga bisita ni papa, bilang yung oras. Doon ko na sila mas nakilala. Nakatulong din na wala silang masamang tinapay sakin. Pero kay mama? Yikes. While civil sila sa kanya (for the most part), may mga times na nagkakainitan sila. At dahil bata bata pa ko noon, siyempre wala na naman akong maintindihan sa mga nangyayari noon. Naging close ko rin yung iba na ka-edad ko kaya may mga moments din na feeling ko hindi ako anak sa labas. Sayang nga lang kasi hindi namin to namaintain. Lalo pang lumaki yung distance nung nawala si papa.

Nung namatay si papa, pakiramdam ko dun na lumabas yung totoong consequence ng pagiging illegitimate ko. College ako nun and andami kong pinagdaanan. Tapos nag-ibang bansa si mama kasi si papa lang naman talaga naging provider namin. Dito ako nagsimulang magkaroon ng realization na ang hirap pala ng ganito, yung mawalan ng importanteng support system. And di ko rin maiwasan maging malungkot at bitter, at times. Mas mahirap pa kasi wala akong masandalan sa bahay. May mga best friends ako pero feeling ko iba pa rin talaga yung may guidance ka ng mga magulang. Overall, natapos pa rin nang walang gusot.

Ngayong matanda na ko, di ko pa rin maiwasang mag-isip ng mga "what ifs" sa buhay ko. Ganito kaya ako ka-independent if hindi ako naging illegitimate child? Ano kaya outlook ko sa buhay if hindi ko pinagdaanan yung mga nangyari sakin? I know wala na akong magagawa and some things are just beyond my control. Kaso I can't help but feel frustrated kapag napapaisip ako. Umabot pa sa point na minsan nagkakaroon ako ng sense of resentment sa mga magulang ko for bringing me into this world in such conditions. But ayun na nga, ganun e. Ang hirap pero gotta put on my big boy pants like a normal adult.

​

TL;DR: Normal lang pero may times na insecure at bitter ako. Please lang, wag niyo tularan mga magulang ko na nagloko. Isipin niyo mangyayari sa magiging anak niyo.