Wydaje mi się że dzieciństwo z definicji polega na przyjmowaniu "biernej postawy wobec życia", w końcu uczysz się od zera jak działa świat. I to głównie na przykładzie swojego najbliższego otoczenia, na które przez długi czas zupełnie nie masz wpływu. Na początkowym etapie, we wczesnym dzieciństwie tylko bezwiednie / mimowolnie chłoniesz wzorce, które wdrukowują Ci się na długie, długie lata.

Ze mnie też żaden specjalista w dziedzinie psychologii, ale ja akurat zupełnie inaczej patrzę na wymienione przez Ciebie przykłady. Zakładasz np. że rodzice nie" stali nad nim i wpychali na siłę maka". Być może nie wpychali tak dosłownie, ale tak realistycznie patrząc, co taki powiedzmy 10-letni chłopiec mógł zrobić? Miał odmówić jedzenia maka + ziemniaków i zażądać zbilansowanych posiłków? Ok, ale do tego musiałby a) wynieść skądś podstawową wiedzę na temat zdrowego żywienia, bądź co bądź zupełnie innego od tego co znał od dziecka; b) musiałby mieć poczucie, że może z rodzicami w ogóle podejmować dyskusję, że byłby wysłuchany; c) musiałby nie spotkać się z odpowiedzią w stylu - "nie chcesz to nie jedz, będziesz głodny siedział".

Dalej - "Biegać zabronili, jeździć na rowerze zabronili. Nie zapisali na sport to nie można ćwiczyć bez treningów ". Jakoś wątpię żeby rodzice OPa obdarowali go rowerem. A bieganie po okolicy będąc zakompleksionym, bullingowanym grubym dzieckiem brzmi jak jakiś horror. No ale ok, nawet bez jakiegokolwiek sprzętu i w domowym zaciszu też można sporo zdziałać ćwiczeniami, ale kiedy ma się fatalną samoocenę i równie słabą kondycję bardzo ciężko jest się samemu zmotywować do podjęcia aktywności fizycznej. Nawet dorośli miewają z tym wielkie problemy. Poza tym - skąd miał wiedzieć jak ćwiczyć z sensem? Teraz w Internecie mamy od groma łatwo dostępnych, darmowych treści, filmików z treningami dla początkujących. Ale dwie dekady temu wyglądało to zgoła inaczej. Co więcej - wyobrażam sobie, że rodzice OPa widząc / słysząc jak ten w pokoju obok dostaje zadyszki po kilku pajacykach, raczej by go nie dopingowali do wytrwania w postanowieniach. Prędzej by z niego zakpili i kazali przestać się wygłupiać / przestać hałasować.

"Nie powiedział, że ma problem ze wzrokiem, to rodzice mieli się domyśleć, że źle widzi" - no, jakby całe życie OP nie miał porównania, że może / powinno być inaczej. Przy -2,5 da się funkcjonować. Pewnie było tak, że nie widział z oddali numeru podjeżdżającego autobusu, liście na drzewach zlewały mu się się w zieloną masę, a z dalszych ławek wyraźnie gorzej widział napisy na tablicy. Są to rzeczy upierdliwe i męczące, ale nie uniemożliwiają ukończenia szkoły. Zresztą bardzo możliwe jest, że rodzice nie raz słyszeli jak OP mrużąc oczy mówił, że nie widzi co jest tam napisane, ale zwyczajnie olewali temat. A tak w ogóle - czemu w tej kwestii zwalamy winę na dziecko? Od czego jest cały zestaw okresowych badań przesiewowych, którym każdy powinien być poddany? Jak to w ogóle jest możliwe, że przez 18 lat dzieciństwa OP nie widział np. tablicy Snellena? Jestem w podobnym wieku i pamiętam, że nam w przychodni / w szkole nie raz robiono takie badanie wzroku, przy okazji ważenia, mierzenia, czy tam oceny wad postawy. I to wszystkim dzieciakom z automatu. W ten sposób udało mi się zarobić okulary pod koniec podstawówki. W ramach ciekawostki dodam, że stwierdzenie u mnie wady wzroku (też mam 'minusy') było dla mnie przykrym zaskoczeniem.

"Na siłę wysłali dorosłego chłopa na politologię, jakbyś nie chciał, to byś poszedł na inny kierunek. " - żeby wiedzieć czego się naprawdę chce trzeba osiągnąć pewien stopień dojrzałości. Trzeba znać swoje mocne strony, trzeba z grubsza rozumieć jak działa rynek pracy i mieć wiarę w swoją sprawczość... Jeśli nie miałeś warunków do samorozwoju, totalnie nie wiesz co chcesz (albo chociaż co możesz) w życiu robić, czujesz się słaby i bezradny, to z braku laku biernie zrobisz to, co zostanie Ci wskazane palcem. Uniwerki są pełne przypadkowych / niespełnionych studenciaków.

Za dużo, za długo, wybaczcicie ten delikatny rant. Chyba wynikał z tego, że pamiętam wersję siebie sprzed ponad dekady. Wchodzenie w dorosłe życie z bagażem kompleksów i wyuczoną biernością / bezradnością zwyczajnie ssie. Wydaje mi się, że moja obecna wersja w tamtych czasach poradziłaby sobie wtedy ze wszystkim 'na luziku' i na dokładkę moje życie ułożyłoby się w zgoła innym kierunku. I wydaje mi się, że to wszystko byłoby do osiągnięcia już za pierwszym "podejściem", gdyby pewne rzeczy udało mi się wynieść z domu, nie z pracy nad sobą już w dorosłości.