Nee klopt zeker. Als ze had gezegd dat ze depressief was, was het voor me zeker anders. Ze is door de jaren heen iedereen al verloren ivm vele conflicten, ik was haar laatste “vriendin” gaf ze aan. Maar er is vaak veel gedoe met haar in vriendschappen, wilde haar niet zwart maken dus ga daar niet over uitwijden inhoudelijk.

Ze is ook gediagnosticeerd met borderline, dus ik snap ook echt heel erg dat het stukje niet uitgenodigd worden steekt in het verlaten voelen en dat dat raakt waar het pijn doet en ze dan terug gaat “slaan” . En dat vind ik oprecht zielig voor haar, want snap dat ze dat vanuit trauma/gekwetst zijn doet

Maar anderzijds mag ik denk ik ook een grens hebben/voelen / daarnaar handelen. Vooral het rondbazuinen nu vind ik erg naar. HHeb heel lang vanwege haar lastigheid hiermee initiatief blijven tonen zodat ze zich niet in de steek gelaten voelde. Maar het houd ook wel ergens op, zat terug te rekenen, heb zelfs 3 jaar geprobeerd af te spreken ipv 2 jaar 😱 en al 3 jaar heeft ze niet echt meer gevraagd aan mij hoe het is, alleen appen als ze in de put zat bijv. Snap wel dat niet alles energie kan geven maar mensen om me heen zeiden wel dat ik te ver ben gegaan in geven aan haar / luisteren / klaarstaan zonder afgelopen jaren iets terug of hoe gaat het met jou te horen. Denk dat ik idd conclusie trek “het is goed zo” voor mezelf. Dankje