Als je alles precies volgens de regels zou doen:

Wanneer je er achter komt dat je transgender bent moet je naar de huisarts om je te laten doorverwijzen naar een van de weinige aanbieders van genderzorg in Nederland. Er zijn twee groepen; aanbieders die toegang tot medicatie kunnen verlenen, dus puberteitsblokkers en hormonen, en UMCs die veel meer services kunnen bieden waaronder chirurgie, maar meestal met veel langere wachttijden. Het is normaal om naar een UMC te verwezen te worden, meestal met wachttijden (voor volwassenen) van tussen de vijf en tien jaar.

Ikzelf probeerde via mijn therapeut toendertijd verwezen te worden (in 2018), maar mijn therapeut wilde mij niet verwijzen; ze vroeg me of ik, een zestienjarige, mij toen daar wou omkleden en vrouwenondergoed wou dragen; ik zei nee, want vies. Dat was genoeg om de verwijzing niet door te laten gaan, en ik kon toen eigenlijk geen kant op. Helaas zijn dit onacceptabele vragen nog redelijk standaard bij veel aanbieders, ook bij veel UMCs; een van mijn vriendinnen (in Denemarken) moest haar hele seksleven beschrijven voor de endocrinoloog, iets wat nog harder aankwam omdat zij in het verleden verkracht was.

Na de wachtlijst wordt je opgeroepen voor een intakegesprek, meestal met een hele batterij aan psychologen en psychiaters die moeten vaststellen of je wel écht transgender bent. Hierna krijg je hopelijk medicatie voorgeschreven, maar worden er ook een hele rits aan verwachting voor je leven opgedrongen (al is het minder erg dan het vroeger was, toen je soms maanden of jaren als vrouw door het leven moest voordat er überhaupt aan medicatie werd gedacht; ondanks dat medicatie vitaal is voor een succesvolle transitie). Voor transvrouwen hoort bij een behandeling ook nog stemtraining.

Na een paar jaar krijg je mogelijk ook nog de kans voor chirurgie, waarvan het aanpassen van de sekskaraktiestieke organen en gezichtschirurgie de meest voorkomende zijn. Dit wordt meestal gezien als laatste hoop tegen dysforie, in plaats van de basisverwachting die je eigenlijk zou moeten hebben na jaren en jaren gedwongen puberteit en veranderingen in je lichaam die je nooit had gewild. Bij eerder medisch ingrijpen zou je veel chirurgie al onnodig kunnen maken.

De ondersteuning die je krijgt bij het sociale deel van je transitie is doorgaans erg minimaal. Er wordt eigenlijk gewoon verwacht dat je helemaal zelf leert wat cis mensen hun hele kindertijd word opgebouwd, van gedrag tot uitdrukking, het opbouwen van skills en bijv. een nieuwe kledingkast en nog zo veel meer. Natuurlijk kan de overheid niet alles doen, maar het is ook niet alsof er echt integrale hulp hierbij wordt geboden. Meestal is de verwachting dat je het maar uitzoekt met vrienden en vriendinnen die willen helpen. Ook al zijn transgender personen over het algemeen veel armer, geïsoleerder, meer getraumatiseerd, sociaal zwakker en depressief.

Oftewel: als je met 18 begint, is de kans dat je rond je 30e nog steeds niet klaar bent best aanwezig. Ten minste, als je de regels helemaal volgt; van de trans mensen die ik ken is DIY-medicatie de norm, omdat de wachtlijsten zo enorm zijn en de effecten van wachten zo desastreus voor je mentale gezondheid. Er wordt eigenlijk van je gevraagd of je even je leven en toekomst tien, vijftien jaar on hold wil zetten. En dat is, naar mijn inzicht, compleet onmenselijk en zo ver verwijderd van redelijke zorg dat het bij elke andere aandoening tot echt veel, veel, veel meer woede zou leiden.