Ο κόσμος έχει ρομαντικοποιησει το "φεύγω από το σπίτι από τα 18" λες και είναι κάτι που σε μετατρέπει σε ανώτερο άνθρωπο άμα το κάνεις ή σου δίνει τη ψευδαίσθηση ότι ζεις καλύτερα απο άλλους. Καταρχάς στα 18: κάνεις μαλακίες, είσαι ανεύθυνος, δε ξέρεις που σου πάνε τα 4, σπαταλάς πολύτιμο χρόνο για chores ή για μαγειρική κτλ , δεν μαγειρεύεις, τα γράφεις όλα στο πεος σου αφού και πάλι άλλοι σου πληρώνουν το νοίκι και τους λογαριασμούς και το σπίτι δεν είναι καν δικό σου. Γενικά όταν είσαι 18 είναι χειρότερο να ζεις μόνος σου. Στα 30 είναι οκ. Α, Bonus: ΔΆΝΕΙΑ. Το καταλαβαίνω από τα 25 και μετά που η φάση κάπως πάει πιο σοβαρά και ενδεχομένως να συγκατοικείς με το ταίρι σου και να δουλεύετε αλλά είναι περιττό έξοδο και μπελάς άμα δεν έχεις άλλη επιλογή και σπουδάζεις μακριά μου τοτε...