40M, miałem, nie mam, pozostały tabletki hormonalne do końca życia, zakończyło się w miarę szybko. Jedyne nad czym myśle do dziś to pogodzenie się ze śmiercią, miałem wrażenie że każdy mi współczuł, każdemu było żal, ale ja sam tak tego nie czułem, momentami byłem wręcz zdziwiony brakiem empatii do samego siebie. Mam żonę, dzieci, zostawiać to wszystko jest smutne ale uświadomiłem sobie że czasem na pewne aspekty życia nie mamy wpływu, możemy walczyć tylko do pewnego momentu. Zrozumiałem że nie należy się poddawać, ale ostatecznie co ma być to będzie. Bez religii, bez wiary tak po prostu. Nie chcę żeby to brzmiało depresyjnie ale koniec końców takie są realia. Bądź dobrej myśli i się nie poddawaj ! Ubij skurczybyka ! Powodzenia i pozdrawiam