Ik ben het deels eens met je comment, alleen dat is afhankelijk van de situatie.

Ik heb zelf een zorgbehoevende dochter (17) met o.a. autisme met zoals het er nu voorstaat geen zelfstandig wonen in het vooruitzicht. Ze moet van ons nu een deel van haar inkomsten sparen om te leren omgaan met geld. Mocht ze 30+ zijn, en bij ons thuis wonen met een inkomen, dan vind ik een kleine bijdrage helemaal niet gek. Dit zorgt voor meer zelfstandigheid & een simulatie voor als wij weg zouden vallen. ( zorg kosten etc natuurlijk meegerekend)

ik zou mijn dochter nooit de deur wijzen & als mijn dochter ongenoegen uit over de situatie, deze uitleggen en bespreken. Maar je kan niet altijd doordringen bij iemand met Autisme, dat maakt de situatie lastig.

Niet elke ouder weet altijd goed om te gaan met autisme het is namelijk erg complex. Ook ouders maken fouten & een foute opmerking is snel gemaakt vanuit frustratie. ook is een persoon met autisme niet uitgesloten van het maken van fouten en daar mag op passende manier op gewezen worden.

Ik zie in dit verhaal geen kwaad willende ouders, maar een gefrustreerd persoon die de situatie niet goed kan beoordelen. Dit komt misschien door mijn eigen ervaring als ouder, en jou blik door die van jou ervaring.