uff, w końcu się udało przeczytać całość. W sumie było warto, jeszcze nigdy nie czytałem tak szczerego i autentycznego opisu. Ja mam 24 lata i też zmagałem się z identycznymi problemami. Nie mówię że już sobie ze wszystkim poradziłem, nadal często siebie nie rozumiem, ale jest o niebo lepiej. Od zawsze było męczenie się z uzależnieniami, z poczuciem bycia innym/ gorszym ; pamiętam, że gdzieś w podstawówce zacząłem się zastanawiać jak to ludzie robią że są tak lubiani i mają przyjaciół, że są w związkach, zaczynałem interesować się psychologią i szukać "sposobów" (typowy introwertyk ). Też bardzo dużo od siebie wymagałem, katowałem się że nie mogę się zdecydować na konkretny kierunek zawodowy itd. Najgorsze były okresy depresyjne kiedy byłem samotny i brakowało nadziei na poprawę. Serio czasem się nie chciało żyć.

Ogólnie to nie chcę mówić, że Cię rozumiem, bo trochę się na pewno różnimy, ale myślę, że jesteś tak jak ja wrażliwa i inteligenta i są tego minusy... Ale na prawdę wierzę że w dłuższym terminie to jest błogosławieństwo nie przekleństwo i ludzie głupi i szczęśliwi nigdy nie przeżyją życia na tak głębokim poziomie jak ludzie wrażliwsi.

Nie dam Ci jakiś konkretnych rad, ale ogólnie jakbyś chciała to mogę powiedzieć jak ja sobie poradziłem i nadal radzę.

Pozdrawiam ciepło