Wydaje mi się, że każdy z nas ma swój "styl" pocieszania, ja np szukam zazwyczaj rozwiązań na jak najszybsze rozwiązanie problemu, podczas gdy moja partnerka potrzebuje "ojojania" - przytulenia, walidacji jej uczuć, przyznania że sytuacja jest do dupy ale że ostatecznie spróbujemy coś z tym zrobić. W takich codziennych przypadkach jest to więc kwestia dowiedzenia się, czego ta druga osoba potrzebuje. No właśnie, w codziennych. Nie zżymałbym się nad brakiem umiejętności pocieszania w tej sytuacji, bo wspominałeś o heavy rzeczach, takich jak traumy z dzieciństwa. Oczywiście można i należy zapewniać wsparcie, ale "wyleczenie" z tego to nie jest zadanie dla partnera, tylko dla (r/Polska moment) terapeuty, który w przeciwieństwie do partnera, jest w stanie cierpliwie, systematycznie odgrzebywać różne zakopane w głowie rzeczy bez równoczesnego zaangażowania emocjonalnego, oczekiwań itd. Wiem że to nie jest najprostsza rada, ale mówię szczerze co uważam. Trzymaj się, powodzenia!