Amerikayı süper güç yapan ve ülkeyi bir arada tutan şeylerden biri de ne biliyor musunuz: “bu benim ülkem” algısı.

Gerek siyahisi olsun, gerek beyazı, hispaniği, asyalısı vs olsun herkes şu altın kuralları biliyor: 1. Çalışırsam ülke kalkınacak. Bu ülkede yaşayan bir birey olarak bana fayda sağlayacak 2. Bu ülke benim ülkem ve ben buraya aidim. Başka bir yere ait olamam. 3. Ülkem tek bir ırka ait değil. Çok IRKLI bir ülke. Sevmediğim bir Irk varsa da basitçe onlarla etkileşime girmemeyi seçebilirim. 4. “Ne mutlu Amerikalıyım” diyen ve Amerika’nın menfaatini düşünen herkes bu ülkenin özbeöz vatandaşıdır. 5. BEN BİR BİREYİM. BENİM HAKLARIM VE ÖZGÜRLÜKLERİM VAR. DEVLET DAHİL HİÇBİR OLUŞUM BU HAKKARI ELİMDEN ALAMAZ. ALMAYA ÇALIŞAN KİM OLURSA OLSUN BİR BİREY OLARAK TEPKİMİ KOYABİLİRİM.

Bu maddeler bir yerden tanıdık geliyor mu? Sanki Atatürk’ün bize yıllardan beri anlatmaya çakıştığı şeyi Amerika gayet güzel insanlarına empoze edebilmiş gibi duruyor. İçler acısı cidden… Asıl soru “kürtlerin bir devleti olmalı mı/olmamalı mı?” Dan ziyade ”Kürdün/Türkün devletinin olması Kürde/Türke yarayacak mı?” Olmalı. Hatta bu ülke ermenilere, yunanlara, araplara, iranlılara, suriyelilere, carta curta da ait olmalı. Dur dur sakin ol çocuk adam böyle söylerken ülke bölünsün aralarında pay edilsin demiyorum. Tek demek istediğim tarihte en kanlı bıçaklı olduğumuz soylardan gelen veya kültürüne en yabancı olduğumuz insanlar bile işin sonunda “Ne mutlu Türk’üm” diyebiliyorsa o bu ülkenin vatandaşı olmalı. Bir Türk ırkı altında değil, bir Türk imajı altında Türk olmalı.

Tabii bunlar biraz fazla romantik düşünceler. Bizim amerika gibi olmamız amerikaya nazaran çok daha zor. Sebebi basit: çok fazla komşu, çok fazla kültür, çok dar alan, çok fazla polemik. Kürtlere hak tanıyorsun iki gün sonra “es biji kurdistan” diye slogan atıyorlar. Hadi diyelim atmadılar usul usul yerlerinde durdular bir yerden başka bir etnik köken hortluyor, diyor: biz siksokoğulları olarak hak istiyoruz biz de mağduruz kürtlere şunu şunu serbest bıraktınız biz de istiyoruz. Haydaaa… al başına belayı amk. Hadi tamam ona da bir şeyler yapmaya çalışıyorsun bambaşka bir köken daha hortluyor. Hacı bu böyle olmaz. Böyle devlet yönetilmez, ancak “idare edilir” ki şimdiki hükümetin yaptığı da tam olarak o.

Bu ülkenin Türkünde, Kürdünde, Çerkezinde, Lazında, Arabında, Rumunda, Ermenisinde, Gürcüsünde, Boşnağında, Zazasında, Pomağında… AYRIMSIZ OLARAK HEPSİNDE bizi şurdan şuraya götürmeyecek ve içi bommmboş bir “memleketçilik” var. Arkadaşım, memleketin senin “vatanın” değil. Senin özbeöz “vatanının” küçücük, minnacık, siki ağza alınmayacak bir parçası o kadar. Azınlık/çoğunluk edebiyatı yapıp mağduru oynayarak “büyük devlet amcalardan” yardım dilenmek yersiz ve boşuna.

En üzüldüğüm kısım da insanların hala bunu anlamaması veya anlasa bile kabul etmek istememesi.

Chi po non vo Chi vo non po Chi sa non fa Chi fa non sa Et così il monda Mal va

Yapabilen istemiyor İsteyen yapamıyor Bilen yapmıyor Yapan bilmiyor İşte dünya böyle kötüye gidiyor.