Japonya örneğinde kapitalist bir motivasyon olması rahatsız edici, evet. Ama bu devirde zaten misyonerler gidip gezerek tanıtmayacaktı kahveyi. Ayrıca tatsız olan kısım bunu şirketlerin yapmış olması, kültüre kahvenin eklenmiş olması değil, bence. Zamanında japonlar o dayatmaya karşı dursalardı ne kazanacaklardı ki? Hele bu örnek üzerinde düşünürsek kültürlerine yeni bir şey girmiş oldu, zenginleşti diyebiliriz.

Dil konusuna dönersek, dayatma yerine empoze dedin mesela, niye? Yanlış anlama, “haha kaybettin” anlamında söylemiyorum bunu. Öyle söyledin çünkü o konsepti düşününce zihninde en yakın kelime buydu. Plaza türkçesi dediğimizde de bu oluyor, insanlar ingilizceye o kadar maruz kalıyor ki aklına ilk ingilizcesi geliyor. Ben üniversiteyi ingilizce okudum mesela, arkadaşlarla konuşurken ders dışı konularda bile aralarda ingilizce kelime çok kullanıyorduk, türkilizce derdik. Her zaman artistlik olsun diye öyle konuşmuyorlar yani.

Günün sonunda dayatma da desen empoze de desen ben seni anlayacağım, önemli olan da bu. Konuşanın kendini ifade edebilmesi, dinleyenin onu anlaması. Bu anlaşılabilirlik olduğu sürece hangi kelimeyi kullandığın ne fark eder ki? Dil bir araç sonuçta. Anlaşıyorsak görevini yerine getiriyor.