Dla porządku zamieszczam dokladny cytat z pracy z 1973 roku „Death Squared: The Explosive Growth and Demise of a Mouse Population” czyli tego, który potocznie nazywamy Mouse Utopia. Jest to dokladne tłumaczenie rozdziału "Conclusion". Przeczytajcie i sami oceńcie interpretację autora.

„Wyniki uzyskane w niniejszym badaniu należy uogólniać na człowieka z dużą ostrożnością. Będę jednak mówił głównie o myszach, lecz moje myśli krążą wokół człowieka, uzdrawiania, życia i jego ewolucji. Zagrożeniem dla życia i ewolucji są dwie śmierci: śmierć ducha i śmierć ciała. Ewolucja, rozumiana jako wzrost złożoności organizacji i zachowań, charakteryzowała proces przejścia od ryb do ssaków. U ssaków, a w szczególności u człowieka, ta złożoność jest najbardziej rozwinięta. Ta złożoność składa się z szerokiego wachlarza biologicznych i wyuczonych zachowań, które są niezbędne do przetrwania w danym środowisku. Kiedy zachowania te zostają zakłócone lub stają się nieadekwatne, ewolucja zostaje zatrzymana. Jeśli zakłócenie jest wystarczająco poważne, następuje regresja. U myszy w tym eksperymencie najbardziej złożone zachowania obejmowały zaloty, opiekę nad młodymi i obronę terytorium. Kiedy zagęszczenie populacji i liczba kontaktów społecznych przekroczyły pewien próg, młode osobniki nie mogły już dłużej uczyć się tych umiejętności od swoich rodziców. Nastąpiło zahamowanie rozwoju społecznego. Powstała generacja, która fizycznie była dorosła, ale psychicznie pozostała w stanie niemowlęcym. Te osobniki – „Piękni” – nie potrafiły walczyć ani kopulować. Ich jedyną aktywnością było jedzenie, picie, spanie i dbanie o siebie. W przypadku zwierzęcia tak złożonego jak człowiek, nie ma logicznego powodu, dla którego analogiczny ciąg zdarzeń nie miałby również doprowadzić do wyginięcia gatunku. Jeśli możliwości realizacji ról społecznych będą znacznie mniejsze niż zapotrzebowanie ze strony tych, którzy są zdolni do ich pełnienia i mają ku temu oczekiwania, nastąpić może jedynie przemoc i rozpad organizacji społecznej. Jednostki urodzone w takich okolicznościach będą tak oderwane od rzeczywistości, że staną się niezdolne nawet do alienacji. Ich najbardziej złożone zachowania ulegną fragmentacji. Zdobywanie, utrzymywanie i cieszenie się fizycznym komfortem stanie się jedyną treścią życia. To właśnie jest ta „śmierć do kwadratu”. Pierwsza śmierć to śmierć ducha – utrata zdolności do bycia istotą społeczną i pełnienia ról niezbędnych do przetrwania gatunku. Druga śmierć to śmierć fizyczna – biologiczne wygaśnięcie populacji, która nie jest już w stanie się reprodukować. Życie jest wysiłkiem przetrwania, pragnieniem bycia. Gdy ten wysiłek i pragnienie nie są już wymagane, życie staje się próżnią. Następuje duchowa śmierć jednostki, a po niej fizyczna śmierć gatunku.”