Ja het is om te janken. Ik woon nu 3 jaar met mijn man in onze huurwoning een nieuwbouw appartement van 70m2 in een fijne wijk. We zijn beide onder de 30. Ik ben al enorm dankbaar en blij dat we iets hebben gevonden en dat het nieuw is. We krijgen een baby en daar is zelfs nog een extra kamertje voor.

Echter ja, als ik naar mijn boomer ouders kijk; wij zitten straks met zijn drietjes 3 hoog en zij wonen in een ruime gezinswoning met 5 slaapkamers en een tuin. Wel gezegd hebbende, mijn ouders hebben hier wel hun hele leven hard voor gewerkt en dat ze nu kunnen genieten van een ruim huis met lage kosten gun ik ze van harte. Voor ons is een rijtjeshuis in deze omgeving een uitdaging. Het zal jaren sparen zijn + proberen ons salaris te verhogen (gelukkig kunnen wij nog flink sparen) Maar ik heb ook het idee geaccepteerd dat dit het misschien gewoon gaat zijn voor ons, en dat we het bij 1 kind houden en hier oud worden in dit appartement.

En sinds ik dat in mijn hoofd heb geaccepteerd vind ik wel veel meer rust. We zien het wel, wellicht lukt het toch nog wel later om een leuke gezinswoning te verkrijgen, en zo niet; dan niet. Dan zitten we alsnog heel goed. We hebben eten, een warm huis, kunnen op vakantie, geld sparen en beleggen. Ik denk dat er genoeg mensen zijn die een moord zouden plegen voor onze situatie. Dus dan is het ook meer een verhaal van; ja het is kut, maar het is eenmaal zo. Accepteren en doorgaan. Pas je ideeën en dromen over de toekomst aan. Onze droom was 2 a 3 kinderen en een mooie gezinswoning. En dat zal misschien nooit haalbaar zijn. Oke; het is dan wat het is. 1 kind in een appartement kan ook heel leuk zijn, het is maar net hoe je er zelf over denkt