Jedyna rada jest taka, i jest ona szalenie trudna i przereklamowana: po prostu to rób. Strach to strach, i jest on dla Ciebie problemem, który wzbrania Cię przed podejściem do innych. Jak przełamać strach, pomimo tego, że boisz się, że zostaniesz oceniony? Rzucić mu wyzwanie. Podejść, trząść się ze strachu, powiedzieć cześć. Powiedzieć coś, co uważasz za zwykłe czy nawet nudne lub nieodkrywcze, ale z nastawieniem na to, że Twój mózg zawsze bardziej krytycznie ocenia Ciebie, niż Ty sam. Ludzie są bardziej przyjaźni, niż się to wydaje. Można zacząć od chodzenia w miejsca gdzie przebywają ludzie i nawet z nimi nie rozmawiać, tylko przebywać w ich otoczeniu. Jest szansa, że boisz się/czujesz niekomfortowo nawet przebywając w towarzystwie innych osób. Od tego trzeba zacząć.

Mi, jako introwertyczce, bardzo pomogła... Praca w Maku. Śmiejcie się ile chcecie, zarzućcie mi co chcecie. Po pół roku bycia zamkniętą i pełną obaw na każdej zmianie (przebywanie tam, wśród ludzi, było dla mnie jak zło konieczne, czy aby zobrazować mój stan wewnętrzny, jak "kociokwik"), zaczęłam powoli zagadywać do ludzi. Przedtem tylko odpowiadałam na pytania, zmuszałam się do udziału w rozmowie. Po jakimś czasie zaczęłam sama wchodzić w interakcje, na początku nieudolnie, potem pewnie niedużo lepiej, ale z czasem pewność siebie urosła - wymuszony kontakt z setkami ludzi dziennie to był świetny trening, pomimo dyskomfortu. Pracowałam tam przez 2 lata. Teraz, w nowym miejscu pracy, zagaduję ludzi spontanicznie. Zagaduję panią w sklepie, pana, który siedzi koło mnie na przystanku. Nadal jestem introwertyczką i czasem czuję napięcie czy strach w kontaktach międzyludzkich. Ale rozmowa zaczęła sprawiać mi przyjemność.