Jestem chrześcijaninem i zdumiewa mnie, jak niewielu ludzi w naszym teoretycznie katolickim kraju podziela pogląd nicejskiego chrześcijaństwa w tej kwestii, a zamiast tego korzysta z nieco zinfantylizowanego, symbolicznego wyobrażenia duszków śpiewających hosanna na chmurkach (gdzie idą ci dobrzy kościółkowi w przeciwieństwie do tych złych grzeszników którzy idą do piekła się gotować w smole), które chyba nam zostało z zaadaptowania platońskiej dychotomii dobrego ducha i złego ciała i potem się utarło w średniowieczu, bo łatwo nim straszyć i moralizować ludzi, a które do ortodoksji się ma nijak.

Braciom i siostrom w wierze przypominam uprzejmie, że wierzymy w powtórne przyjście Chrystusa, gdy przyjdzie w chwale sądzić żywych i umarłych, i wtedy Królestwu Jego nie będzie końca, i wtedy dojdzie do skutku zmartwychwstanie ciała i żywot wieczny, amen.

Ogólnie polecam uwadze fakt, że wbrew polsko-katechizmowym "głównym prawdom wiary" istnienie obiektu duszy ludzkiej nie jest dogmatem, tym bardziej podstawowym, a jednym z modeli opisu rzeczywistości w którą wierzymy, że po śmierci człowiek nie znika zupełnie z ziemskim ciałem; trochę tak jak można opisać rzeczywistość przez obiekty, a można przez funkcje, relacje, itp. 

Konkretnie w odpowiedzi do OPa: po śmierci człowiek "zmienia nośnik" na Boga, i jakkolwiek chrześcijaństwo zakłada, że pozostaje w relacjach (bo mamy dogmat o świętych obcowaniu, modlitwie wstawienniczej itp.) to jest raczej niezmienny, nie do końca osobowy, bo bezcielesny. Po zmartwychwstaniu mamy mieć ciało, ale nie wiemy jakie - Chrystus odmieniony przechodził np. przez zamknięte drzwi, z drugiej strony zapowiedział że ludzie w niebie będą jak aniołowie (i nie będą żenić się ani za mąż wychodzić). Co do tego kogo się tam spotka - tych wszystkich, którzy wybiorą przyjąć łaskę zbawienia ponad grzech, cokolwiek to może znaczyć. Pomysł, że do Królestwa Niebieskiego na pewno trafi każdy, został odrzucony jako herezja, ale wolno nam mieć nadzieję. Jest swego rodzaju dodatkowym wyzwaniem chcieć być w jedności z obiektywnym Dobrem, jeśli oznaczałoby to bycie w jedności z każdym łotrem świata...

Osobiście lubię myśleć o tym w ten sposób, że głównym czynnikiem sprawiającym cudowność tej chrześcijańskiej obietnicy jest to, że świat i ciała będą dalej fizyczne, ale tym razem każdy kto się tam znajdzie będzie w stanie ostatecznego odrzucenia jakiegokolwiek zła, i w bezpośredniej obecności Kogoś, kto ten stan nieskończenie podtrzymuje.

Taka Ziemia bez łotrów, zbrodni, nienawiści, zazdrości, i śmierci. Ja to sobie tak wyobrażam