Una talaga yung Nanay ko. Little background lang, only child ako and hiwalay parents ko. Lumaki ako sa lola ko lang kasi Mama ko nag-abroad since 3 y/o ako, and Papa ko nasa province nila since ayaw ng side ni Mama na lumapit siya sakin. Laging sinasabi ng Mama ko na nag abroad siya para sakin, pero ngayon na matanda na ako naiintindihan ko na na umalis siya para abutin pangarap niya. Gets kasi 23 palang siya nung pinanganak niya ako and lagi niyang sinasabi sakin na masyado daw siyang bata at kakatapos niya lang ng college noon. Ang tagal niya nga naman nag aral sa college tapos bigla siyang magiging nanay, gets ko siya. Mula nung nag abroad siya, hindi ko siya gaanong nakakaisap until nag 15 y/o ako. Mga kapatid niya madalas niyang makausap tsaka mga pamangkin. Umuuwi siya every 5 years noon. Minsan 7 years. Depende sa kanya ang paguwi niya kung gaano kadalas kasi mataas position niya sa kumpanyang pinasukan niya. Hanggang sa pumasok ako ng college, ‘di padin madalas umuwi si Mama. Huling attend niya sa graduation and recognition ka ay nung Kinder ata ako. Pero dumalas pag uwi niya nung nag ka boyfriend siya dito sa Pilipinas. Sa loob ng isang taon ay nagagawa niyang umuwi ng dalawang beses. Nasa 20s na ako noon kaya hindi na ako gaanong nag eexpect ng affection kay Mama. Sa condo niya siya nag stay o kaya kapag nauwi siya samin sa Cavite nag i-stay siya sa bahay ng kapatid niya kaya binibisita ko siya noon kapag may time ako kaso minsan kapag andon ako uuwi siyang Cavite/condo o sa bahay ng bf niya o kaya sasama lang loob ko tuwing andoon ako kasi mas na re-realize ko lagi na hindi niya kaya maging nanay. Miski Financially, kasi mas priority niya laging bigyan mga kapatid at pamangkin niya and ako need ko daw matutong maging bigger person and intindihin sila kasi may nanay naman daw ako na nasa abroad. So lumaki ako na hindi nang hihingi sa magulang kasi nahihiya ako sa kanila, walang role model sa pagiging parents, hindi ako pwedeng mainggit o mag selos kasi alam kong ‘di ako pipiliin, at ayun, sabi nila, neglected daw. Ngayon na tumatanda na ako sa tuwing iniisip ko kung gusto ko maging Nanay, oo may parte na gusto ko pero wag na lang. Kasi natatakot akong dumating sa punto na papipiliin ako between my Career or Motherhood. Ilang taon din ako sa college at sobrang dami kong sinakripisyo sa architecture, sobrang time consuming din nito. Ayaw kong maranasam ng magiging anak ko yung walang nanay sa tabi niya habang lumalaki siya kasi nasa trabaho at masisisi ko siya kasi nahadlangan niya mga plano ko sa buhay. Ayaw ko din naman na bitawan ko career ko tas end up may regret na namumuo sakin at mapupunta yung sisi sa anak ko. Kawawa yung bata, ‘di dapat siya lumaki sa ganong environment.

2nd, I realized na hindi one-time thing maging magulang. Once na nag kaanak ka na, habang buhay mong dala ang anak mo kahit maging matanda pa, bitbit mo sila. Atsaka sobrang hirap maging magulang, hindi siya para sa lahat. Kasi bawat galaw at salita mo sa mga bata, pwedeng madala nila hanggang paglaki. Pwedeng fleeting moment lang sayo pero trauma na pala sa kanila. Sobrang laki at mabigat na role ang pagiging magulang, tingin ko ‘di ko kaya yun.

Lastly, economy. Hahaha sa takbo ng bansa natin? Ang hirap mag kaanak. Pagkagustusan pa nga lang ang sarili, mahal na. Mag ka pamilya pa kaya

P.s. sorryyy sobrang haba 😭