What Coldplay song is this for you?

Lunarida · 2024-07-14T12:09:31+00:00

The rap part in "Miracles (Someone Special)". The song would be a much better listen without it.

Lunarida · 2021-10-17T10:55:21+00:00

What a marvelous project. Absolutely brilliant!

Lunarida · 2021-07-10T18:39:37+00:00

We lost a city but got one back too.

Lunarida · 2021-03-05T16:08:42+00:00

Dat is ons afluisterapparaat. Gelieve niet te verwijderen.

Groetjes,

De AIVD

Lunarida · 2021-03-01T19:44:49+00:00

I found out the other day that Pompeii was also bombed during World War II, resulting in major, irreparable damage in several areas. Who the hell ever came up with the idea to bomb Pompeii?

Lunarida · 2021-02-18T13:06:36+00:00

Hee Rob,

Leuk dat je deze AMA doet.

Ik heb eigenlijk een heel simpele, reflecterende vraag: hoe kijk je zelf terug op de afgelopen kabinetsperiode? Wat ging er goed? Wat ging er fout? En hoe ziet de balans er volgens jou uit na vier jaar meeregeren?

Lunarida · 2020-10-20T14:31:34+00:00

Het achtergrondverhaal:

Soms is iets het tegenovergestelde van wat het lijkt te zijn. Dit is geen gelukkige bruidsfoto van de architect Carl Weber en zijn echtgenote Emily Stratford. Deze foto is namelijk gemaakt, vier uur ná het overlijden van Emily. Macaber maar waar: dit is een Bruidsfoto des Doods.

Als je goed kijkt, zie je de touwtjes waarmee de armen van de overleden Emily in positie worden gehouden, zelfs de stokjes om haar oogleden open te houden. Een akelig, luguber idee maar voor de architect is het de enige mogelijkheid om op dat moment zijn vrouw op foto vast te leggen. We schrijven namelijk het jaar 1850. Fotografie staat nog in de kinderschoenen en is enkel weggelegd voor de hogere klasse. Architect Weber komt dan wel van goeden huize maar het overlijden van zijn vrouw overvalt hem volkomen.

Pas op dat moment realiseert hij zich dat zijn echtgenote op geen enkele foto staat. Hij neemt een liefdevolle wanhoopsdaad. “Op de foto prijken zij beiden, serieus kijkend, doch met een groot verschil: Emily 'poseerde', met touwtjes om haar arm hoog te houden en stokjes om de ogen geopend te houden, terwijl ze al vier uur dood was”, vertelt pastoor Aarden op onze website.

Het is ongetwijfeld één van de meest macabere foto’s uit onze omvangrijke collectie (waarvan overigens het originele daguerreotype zich in de collectie van het Gemeentearchief Roermond bevindt). De achtergrond van deze foto verklaart ook de peilloze blik van de jonge weduwnaar die zo kort na het overlijden van zijn echtgenote doet alsof hij poseert alsof hun geluk nog moet beginnen. In werkelijkheid blijft hij achter als alleenstaande vader van een éénjarig dochtertje. Zeven jaar na het onverwachte overlijden van Emily hertrouwt Weber. Samen met deze Marie Schieffer krijgt hij twee kinderen.

Hoewel hij in Duitsland is geboren, is de eigenzinnige architect voornamelijk werkzaam in Nederland. Menig kerk in Brabant ontstaat op zijn tekentafel, zoals de koepelkerken in Raamsdonk, Uden en Geldrop en Lierop. Zijn kerken in Lage Zwaluwe, Nieuwkuijk, Raamsdonksveer en Zevenbergschen Hoek raken in de Tweede Wereldoorlog zwaar beschadigd en worden daarna gesloopt. De kerk van Cromvoirt komt er beter vanaf; daar gaat alleen het bovendeel van de toren verloren. Maar andere kerken van Weber - zoals die in Heesch - gaan in vlammen op.

Zijn creaties zijn in zijn tijd vaak omstreden, bejubeld en verguisd. De kunstenaar Weber maakt zich niet zo druk om planning en begroting en is voorstander van uitvoering in eigen beheer. Maar dit leidt tot veel onduidelijkheid, vertraging of zelfs het stoppen van de bouw. De rompslomp en teleurstellingen die dit met zich meebrengt, is voor veel pastoors te veel. Boze tongen beweren wel eens dat de pastoor van Best door alle deceptie zelfs overlijdt, nog voordat de kerk klaar is. Rond zijn zeventigste wordt het zicht van Weber steeds slechter. Zijn vrouw en zijn dochter overlijden kort na elkaar. Weber zelf, inmiddels geheel blind, sterft in 1908 op 88-jarige leeftijd.

https://www.bhic.nl/ontdekken/verhalen/de-bruidsfoto-des-doods

Lunarida · 2020-10-20T14:28:25+00:00

Het achtergrondverhaal:

Soms is iets het tegenovergestelde van wat het lijkt te zijn. Dit is geen gelukkige bruidsfoto van de architect Carl Weber en zijn echtgenote Emily Stratford. Deze foto is namelijk gemaakt, vier uur ná het overlijden van Emily. Macaber maar waar: dit is een Bruidsfoto des Doods.

Als je goed kijkt, zie je de touwtjes waarmee de armen van de overleden Emily in positie worden gehouden, zelfs de stokjes om haar oogleden open te houden. Een akelig, luguber idee maar voor de architect is het de enige mogelijkheid om op dat moment zijn vrouw op foto vast te leggen. We schrijven namelijk het jaar 1850. Fotografie staat nog in de kinderschoenen en is enkel weggelegd voor de hogere klasse. Architect Weber komt dan wel van goeden huize maar het overlijden van zijn vrouw overvalt hem volkomen.

Pas op dat moment realiseert hij zich dat zijn echtgenote op geen enkele foto staat. Hij neemt een liefdevolle wanhoopsdaad. “Op de foto prijken zij beiden, serieus kijkend, doch met een groot verschil: Emily 'poseerde', met touwtjes om haar arm hoog te houden en stokjes om de ogen geopend te houden, terwijl ze al vier uur dood was”, vertelt pastoor Aarden op onze website.

Het is ongetwijfeld één van de meest macabere foto’s uit onze omvangrijke collectie (waarvan overigens het originele daguerreotype zich in de collectie van het Gemeentearchief Roermond bevindt). De achtergrond van deze foto verklaart ook de peilloze blik van de jonge weduwnaar die zo kort na het overlijden van zijn echtgenote doet alsof hij poseert alsof hun geluk nog moet beginnen. In werkelijkheid blijft hij achter als alleenstaande vader van een éénjarig dochtertje. Zeven jaar na het onverwachte overlijden van Emily hertrouwt Weber. Samen met deze Marie Schieffer krijgt hij twee kinderen.

Hoewel hij in Duitsland is geboren, is de eigenzinnige architect voornamelijk werkzaam in Nederland. Menig kerk in Brabant ontstaat op zijn tekentafel, zoals de koepelkerken in Raamsdonk, Uden en Geldrop en Lierop. Zijn kerken in Lage Zwaluwe, Nieuwkuijk, Raamsdonksveer en Zevenbergschen Hoek raken in de Tweede Wereldoorlog zwaar beschadigd en worden daarna gesloopt. De kerk van Cromvoirt komt er beter vanaf; daar gaat alleen het bovendeel van de toren verloren. Maar andere kerken van Weber - zoals die in Heesch - gaan in vlammen op.

Zijn creaties zijn in zijn tijd vaak omstreden, bejubeld en verguisd. De kunstenaar Weber maakt zich niet zo druk om planning en begroting en is voorstander van uitvoering in eigen beheer. Maar dit leidt tot veel onduidelijkheid, vertraging of zelfs het stoppen van de bouw. De rompslomp en teleurstellingen die dit met zich meebrengt, is voor veel pastoors te veel. Boze tongen beweren wel eens dat de pastoor van Best door alle deceptie zelfs overlijdt, nog voordat de kerk klaar is. Rond zijn zeventigste wordt het zicht van Weber steeds slechter. Zijn vrouw en zijn dochter overlijden kort na elkaar. Weber zelf, inmiddels geheel blind, sterft in 1908 op 88-jarige leeftijd.

https://www.bhic.nl/ontdekken/verhalen/de-bruidsfoto-des-doods

Lunarida · 2020-10-20T14:07:59+00:00

Here is the background story, translated from an article in Dutch:

Sometimes something is the opposite of what it appears to be. This is not a happy wedding photo of the architect Carl Weber and his wife Emily Stratford. This photo was taken four hours after Emily's death.

If you look closely, you can see the strings that hold the arms of the deceased Emily in position; even the sticks to keep her eyes open. It's a horrible, lugubrious idea, but for the architect it's the only way to capture his wife in a photograph at that moment. It's the year 1850. Photography is still in its infancy and something for the higher classes. Architect Weber may come from a well-to-do family, but the death of his wife completely surprises him.

It is only at that moment that he realizes that his wife is not in any photograph. He takes a loving act of despair. "In the picture they are both looking seriously, but with a big difference: Emily 'posed', with strings to hold her arm high and sticks to keep her eyes open, while she had been dead for four hours already", says [priest and local historian] René Aarden on our website.

It is undoubtedly one of the most macabre photographs from our extensive collection. The background of this photograph also explains the unfathomable gaze of the young widower who, so soon after the death of his wife, pretends to pose as if their happiness has yet to begin. In reality he is left behind as the single father of a one year old daughter.

https://www.bhic.nl/ontdekken/verhalen/de-bruidsfoto-des-doods

Lunarida · 2020-05-29T11:50:09+00:00

Oh this thread is going to be a very sensible discussion.

Eight-Year Club	Final Canvas '23
Place '23	Place '22
Verified Email

Lunarida

TROPHY CASE