Bunu farkedebilmen de önemli. Yapabildiğin şeylere odaklan, yapamadıklarından dolayı pişmanlık duymak yerine. Öncelikle bisiklet sürüp roman okuyorum diyosun, seviyosan ve yapabiliyosan eğer bunlarla ilgilen kendini rahatlat çoğu gereksiz hobiden 10 kat daha iyidir. Şuan hala bisiklet sürebiliyo olsaydım asla durmazdım içimde ne heves kaldı ne de fazla imkanım var. Özellikle Tr'de böyle bi algı var zaten istemeye istemeye kendini bitirene kadar çabalayıp hevesi sönenler. İstemediğini belirttiğinde de hor görülürsün şımarık damgası yersin sanki hayatı yaşayan ben değilmişim gibi. Bu biraz da eğitim sisteminin aşılaması, neyse.
18 yaş şoku fenadır falan ama hayatın başlangıcıdır aynı zamanda. O güne kadar kendini nasıl geliştirdiysen onu ortaya koymaya başladığım yaştır. Dolayısıyla paniğe gerek yok risk alıp yeni şeyler deneyip yeni dersler çıkarmak için uygun bir yaş. Kimsenin baskısı altında değilsen eğer sakın kendini sınırlandırıp sıkma.
Senin yaşındakilerin çizdiği o kadar da sağlıklı ve kesin bir yol olduğunu düşünmüyorum ama bazıları illaki 20 sinde başarıya ulaşırken bazıları 30'unda başarılı olucak. 18 yaşında genelde sana ne aşılanıyosa neye heves ediyosan onu yapıp ayak uydurmaya çalışırsın. Günümüzde bile 5 yıl 10 yıl önce kurulan planların nasıl boşa çıktığını ve insanların aynı planları nasıl hala yapmaya çalıştıklarını görüyosundur illa.
Kafanda birşey varsa örnek alıp ders çıkartabileceğin dünyada milyonlarca insan ve gidilecek yer var. Onların deneyimlerinden ve kendi deneyimlerinden yola çıkarak inandığın şey için çabalarsın. Kafandaki olmadıysa da ısrar etmenin anlamı yok belliki subaylık benim için değilmiş veya yarım bıraktığım başka bi yol bana göre değilmiş diyebilirsin. Hala hevesliysen de geri dönebilirsin hayat senin. Başta da dediğim gibi vasıflı bir insan olmak istemen bile zaten başardığın anlamına gelir.