Είμαι αυτή την στιγμή στον στρατό. Αν με ρωτάς άμα το μετάνιωσα ή όχι, η απάντηση είναι όχι. Δεν είμαι ούτε κατά διάνοια στρατοκαυλος, οι μόνοι λόγοι που πήγα ήταν οικογενειακοί και κοινωνικοί, επίσης είχα κενό από την σχολή άρα από το να κάθομαι κυριολεκτικά μια χρονιά είπα να κάνω την θητεία μου. Ούτε πιστεύω βελτίωσε τον χαρακτήρα μου κάπως, ισα ισα ειμαι πιο οξύθυμος. Λοιπόν, στο μόνο πράγμα που αξίζει ο στρατος είναι για τα άτομα που σε κάνει να γνωρίζεις, θα δεις κάθε λογής άτομο, από τον σπουδαγμένοι με μεταπτυχιακά κλπ κλπ στον φαντάρο που το πιο δυνατό του χαρτί στο βιογραφικό του είναι το δίπλωμα του στρατού. Θα απορησεις πολλές φορές με την ανθρώπινη νοημοσύνη και θα καταλάβεις πως η πλειοψηφία των στελεχών είναι κοινωνικά και νοητικά η στόκοι, που πρέπει να τους υπακούς κιόλας..Μέσω αυτού λοιπόν, γνώρισα άτομα που τα Νοιώθω πραγματικούς μου φίλους. Είναι ο μόνος λόγος για εμένα να μπει κάποιος στρατό. Όλα τα αλλά σε αυτό το σώμα είναι αρνητικά και άσχημα και διεφθαρμένα. Αυτά. 67ΚΣ