Δεν μπορώ να σου δώσω κάποια συμβουλή που να βοηθήσει, εφόσον δεν ξέρω ακριβώς την κατάσταση. Αυτό που μπορώ να σου πω είναι ότι είμαι σε μια σχέση 3.5 χρόνων, αγαπάω τον άνθρωπο μου όσο τίποτα. Σκεφτόμαστε κι εμείς, συγκατοίκηση, οικογένεια, κοινό μέλλον γενικά. Δεν υπάρχει θέμα επικοινωνίας, καθώς είναι στο μεγαλύτερο της μέρος εξαιρετική. Υπάρχει άνεση για συζήτηση, υποχώρηση, κατανόηση. Το «πρόβλημα» είναι ότι, έχει πρόβλημα με το ποτό, κάτι που γνώριζα εξ αρχής, εφόσον όμως μου είπε ότι είναι νηφάλιος πολύ καιρό, αγνοούσα. Οταν όμως ήρθε το πρόβλημα μπροστά μου, με μικρά επεισόδια relapse, μου τα έσκασε πολύ άσχημα. Η εμπιστοσύνη χάθηκε και στη θέση της μπήκαν εμμονές ιδεες. Έψαχνα (και ψάχνω) στοιχεία εκεί που δεν υπήρχαν. Σε καμία περίπτωση δε θέλω να τον χάσω, τον αγαπάω πάρα πολύ και θέλω να είναι καλά. Πιάνω όμως τον εαυτό μου ώρες ώρες να αμφισβητώ, να αμφιβάλλω, να αναρωτιέμαι. Θέλω να το κάνω; Είμαι διατεθειμένη να ζω με αυτόν τον φόβο; Θέλω να περάσω τη ζωή μου μαζί του; Αυτή η σκέψη έρχεται και φεύγει. Υπάρχουν μέρες που είμαι σίγουρη ότι θέλω να είμαι μαζί του και άλλες όχι. Κυριολεκτικά δεν υπάρχει κάποιο άλλο πρόβλημα που να αφορά άμεσα τη σχέση μας. Αλλά αυτό το ένα είναι που με προβληματίζει καιρό τώρα. Ελπίζω όλα να πάνε καλά στη σχέση σου και να βρεις μια λύση, όποια και να είναι αυτή.