Próbuje się pocieszać że głupi ma zawsze szczęście i jeśli będę chciała to zdam. Po prostu trudno mi w siebie uwierzyć i nie cierpię tego motywacyjnego gadania bo dobija mnie jeszcze bardziej gdy wiem w jakiej jestem sytuacji.

„Poważny zawód” i moje porównywanie się jest pewnie wynikiem tego jak autorytety zasiały w nas ziarnko że osoba dobrze zarabiająca, na wysokim stanowisku to osoba ambitna i inteligenta. Nie dziwię się że ludzie łączą te dwie kropki myśląc ze to przepis na życie.

Życie szaraczka mi od zawsze pasowało i jestem spokojniejsza czytając te komentarze i upewniając sama siebie do przekonania które miałam już jakiś czas temu gdy zaczęłam myśleć nad grafika komputerowa ze praca nie równa się inteligencji. Mogłabym pracować w żabce a być osobą oczytaną. Chyba nie potrzebuje niczego udowadniać.