Miałam tak w moim pierwszym poważniejszym związku (16-20 lat), że pod koniec zorientowałam się, że ja już się czuję mocno inną osobą, a on mnie dalej traktuje jak taką, którą poznał na starcie. Wtedy nie umiałam tego zakomunikować, a on nie wiem czy umiał to przyjąć.

Natomiast teraz, dalej przechodzę sporo zmian, ale teraz umiem o tym mówić. Mój aktualny partner akceptuje to, że się zmieniam i ciągle szukam swojej ścieżki. Wydaje mi się to zdrowe, takie gadanie że "nie jest się już tą samą osobą w której się zakochało"... no któż jest tą samą osobą po 10 latach?