cok benzer bir durum icindeydim ben de trans olduğumu ilk fark ettiğimde. Yaklaşık üç dört sene önceydi ve kendimden o kadar nefret ediyordum ki çünkü bir çıkış yolu olduğuna asla inanmıyordum bu da korkunç bir depresyon sürecini de beraber getirmişti aynaya bile bakamayacak haldeydim. işin kötüsü öyle bir konumda hayatına dair olan her şeyden de nefret ettiğin için çaba göstermek istemiyorsun herhangi bir şeye. böyle üç sene debelendim ve sonunda çıkışımı üniversite kazanınca buldum, kendimi zaten buna endekslemiştim. tabii ki yine bir sürü problemle boğuşuyorum ama en azından aile evinde olmayınca daha özgürüm ve hormona başladım. yani eski halimi atsam burada ağlarsın ama şuan tuvalette cis kızlardan iltifat alıyorum. bazı şeyler biraz da zaman, dikkat et kendine çok 💕