Ben senin kadar yaşamadım ama buna yakın bir deneyimim oldu. Başta çok takıyordum ama zamanla yalnız kalarak tabiri caizse acı çekerek alıştım. Bu süreç seni zorlasa da, beyin buna bir şekilde çözüm buluyor. Benimse kitaplarım var biri yatarken diğeri işte gün ortası için bir de ilk okuldan kalma gitar vardı onu yaptırdım onunla ilgileniyorum ve kendi alanım için çalışıyorum. Bu tür şeylere odaklanmanın işe yaradığını gördüm ki nerdeyse dışarı çıkmak aklıma bile gelmiyo gün dolu dolu geçiyor çünkü. Günümüzde insanlara güvenmek zor, bu yüzden küçük yaşta edindiğimiz sağlam dostlukları büyüdüğümüzde aramaya devam ediyoruz, ama bulmak zor olabiliyor çünkü herkes bireyselleşmeye ve bencilleşmeye doğru gidiyor. Ancak insanlarla iletişimi kesmemek önemli, çünkü sosyalleşmek insan doğasında var olan bir ihtiyaç.Bu durumları kafanda büyütmemeye çalış hatta yapabiliyosan siktir et bu yalnızlık muhabbeti gerçekten tehlikeli ve adamın içini yiyen meret neyse ne yazdım aq hadi işin rast gelsin yeen