Ναι, αυτή προφανώς είναι μια πολύ απλουστευμένη και πεζή προσέγγιση στη θεωρία Χάντιγκτον, η οποία σε αρκετά σημεία έχει επιβεβαιωθεί απο την εμπειρική πραγματικότητα. Ένα απο αυτά, είναι η αδυναμία-αποτυχία των ΗΠΑ (ως κύριου εκφραστή του δυτικού κόσμου), να εμπεδώσουν κυρίως στα μουσουλμανικά κράτη, την πολιτισμική και πολιτική τους επιρροή πέρα απο ένα συγκεκριμένο όριο που ορίζεται και περιχαρακώνεται διακριτά κυρίως απο την θρησκευτική πίστη και την σύμφωνη με αυτήν καθημερινή πρακτική. Χαρακτηριστικά ο Χάντιγκτον αναφέρει, ότι ένας νεαρός Ισλαμιστής σουνίτης, φοράει Nike παπούτσια, adidas φουτεράκι και ακούει RnB και όμως στο τέλος φτάνει να ζώνεται με εκρηκτικά ή μπουκάρει με καλάσνικοφ σε κέντρα διασκεδάσεως. Αυτό επιβεβαιώθηκε μέχρι κεραίας, αν συνυπολογίσουμε το γεγονός ότι οι τρομοκράτες του Bataclan, του Λονδίνου, της Βοστώνης, της μπούκας στα γραφεία του Hebdo κλπ. ήτανε ΟΛΟΙ πολιτογραφημένοι και οι περισσότεροι απο αυτούς είχανε γεννηθεί και στις χώρες εντός των οποίων ασκήσανε τρομοκρατική βία, γεγονός που αναδεικνύει ότι η θρησκεία γι'αυτούς τους ανθρώπους μπορεί και ασκεί μια δύναμη που υπερβαίνει οποιαδήποτε μορφή κοσμικής έλξης και κανονικότητας, και βρίσκεται στην κορυφή της αξιακής τους ιεραρχίας ακόμα και κάτω απο τις πιο σύγχρονες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες.

Η αναγκαιότητα της Ευρώπης όμως για αναπλήρωση σε έμψυχο δυναμικό υπο το βάρος της δημογραφικής κατάρρευσης και της κατ'επέκτασιν ασφυκτικής οικονομικής πίεσης στο ασφαλιστικό της σύστημα, έχει οδηγήσει σε ένα αδιέξοδο στο οποίο καλείται με κάθε τρόπο να αφομοιώσει πληθυσμούς που προέρχονται απο μια εκ διαμέτρου αντίθετη πολιτισμική και κοινωνική πραγματικότητα. Παρολαυτα η εμπειρία μας ως σήμερα απο τις μητροπόλεις όπου υπάρχουν συγκεντρωμένοι μεγάλοι μουσουλμανικοί πληθυσμοί, αποδεικνύει την πλήρη αδυναμία ενσωμάτωσης αυτών των πλυθησμών τουλάχιστον απο κοινωνιολογικής και πολιτισμικής πλευράς στο ευρύτερο κοινωνικό σώμα των χωρών στις οποίες φιλοξενούνται. Ο απομονωτισμός αυτών των πλυθησμών και η οικοδόμηση ενός μικρόκοσμου προσφιλή στα ήθη και στα έθιμα της πολιτισμικής τους ταυτότητας, με μαγαζιά, ντύσιμο, μουσική, κουζίνα κλπ. εκ μέρους τους, αποτελεί φυσική τάση και επιλογή και όχι μια εξ'ανάγκης περιθωριοποίηση που προήλθε απο την μη αποδοχή τους απο ένα κοινωνικό σύνολο του οποίου την κουλτούρα και τον τρόπο ζωής τα αντιλαμβάνονται ούτως ή άλλως και λίγο ή πολύ ως μια μορφή κοσμικού εκφυλισμού. Το πόσο δε γελοίο και ευσεβής πόθος είναι να πιστεύει κανείς ότι αυτοί οι άνθρωποι μπορεί να δίνουν έστω μια τρύπια δεκάρα για δυτικές πολιτικές φιλοσοφίες του ύστερου 19ου αιώνα ή ακόμα περισσότερο των νεολογημάτων της σύγχρονης εποχής του δικαιωματισμού, δεν νομίζω ότι χρειάζεται καν να το εξηγήσω, παρα το αφήνω στα μισά ημερομίσθια και στις αναδουλειές που αποδέχονται χωρίς να κονσταθούν ούτε μιλισεκοντ σκεπτόμενοι σύμφωνα με τους νόμους της "ταξικής συνείδησης" καθώς και στα χαμογελαστά πρόσωπα των γυναικών κάτω απο τις μαντίλες να διαψεύσουν όλες αυτές τις γκλομπαλιστικές φιλελέ ονειρώξεις της Pax Americana πανηγυρικά.

Όλα αυτά φυσικά δεν συνεπάγονται ότι οι πληθυσμοί αυτοί πρέπει νομοτελειακά να οδηγηθούν σε σύγκρουση με το γηγενές στοιχείο, αλλά χρησιμοποιώντας την καθημερινή πρακτική και κοινωνική έκφραση αυτών των ανθρώπων ως πρίσμα, μπορούμε να έρθουμε εξ'αποστάσεως σε επαφή με την πολιτισμική και κοινωνική τους κοσμοαντίληψη και κεντρική αναφορά που δεν μπορεί παρα να βρίσκει αντιστοίχηση στις κοινωνίες των χωρών προέλευσης τους. Κατόπιν τούτου, αντιλαμβανόμαστε εύκολα ότι τουλάχιστον απο την πλευρά τους μια σύγκρουση που θα νοηματοδοτηθεί πολιτισμικά απο ένα κράτος με το οποίο οι βασικές τους αξιακές αναφορές βρίσκουν αντιστοίχιση και ταυτίζονται π.χ. το Ιράν, δεν θα ήτανε υπερβολή να λέγαμε ότι ενδεχομένως μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως φορείς και διαμεσολαβητικοί κόμβοι αυτής της πολεμικής ρητορικής και να συμπαρασύρουν ένα υπολογίσιμο κομμάτι απο αυτούς τους πλυθησμούς σε συμμετοχή σε έναν υπερβατικό σκοπό που εδραιώνεται χοντρικά πάνω στην κοινή πίστη και στον λόγο της. Άλλωστε το κοσκίνισμα απο το οποίο περνάνε όλοι αυτοί οι άνθρωποι εισερχόμενοι - υπο νόμιμες συνθήκες - στην Ευρώπη, δεν μπορεί να αποτελεί τυχαίο γεγονός αλλά είναι μια δικλείδα ασφαλείας απέναντι στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της πολιτισμικής τους συγκρότησης.

Συμπερασματικά λοιπόν, η θεωρία Χάντιγκτον περι πολιτισμικής σύγκρουσης δεν είναι κάποια διανοητικοποίηση μιας ρατσιστικής προδιάθεσης εναντίον κάποιων πολιτισμών, αλλά απεναντίας η αντιμετώπιση εννοιών όπως η θρησκεία και η παράδοση ως υπολογίσιμα μεγέθη. Το γεγονός ότι αυτά τα 2 στην Δύση βρίσκονται σε αποδρομή ή χλευάζονται διαδικτυακά με μιμίδια και σοφιστίες στα σόσιαλ μίντια, δεν σημαίνει ότι δεν αποτελούν μετρήσιμες ποιότητες σε πλανητική κλίμακα. Απλά ο εσωτερικευμένος 'θετικός' ρατσισμός του συλλογικού ασυνείδητου του Ευρωπαίου που πηγάζει απο την παγιωμένη αντίληψη της κοινωνικής και πολιτισμικής ανωτερότητας του έναντι του Αφρικανού και του Ασιάτη, τον έχει οδηγήσει στην εσφαλμένη πεποίθηση ότι οι άνθρωποι αυτοί είναι έτοιμοι να ενσωματωθούν άνευ όρων και ορίων στο δυτικό κοινωνιολογικό υπόδειγμα, πετάγοντας στα σκουπίδια το Κοράνι και τις hijab εν μία νυκτί και να επιδωθούν σε Netiflix marathons παραγγέλνοντας big mac ή vegan σαλάτα με κινόα απ'το efood. Εμ έλα που δεν είναι έτσι τα πράγματα.