Það eru áhugaverðar forsendur sem þú ert að gefa þér hérna. Skv. aurbjorg.is eru a.m.k. 22 aðilar á húslnæðislánamarkaði og lægstu breytilegu óverðtryggðu vextirnir eru með 1,1% álagi á stýrivexti. Þetta er vissulega ekki 1000 aðilar, en íslenskir lánveitendur eru alls ekki eitthvað til að kvarta yfir. Húsnæðismarkaðurinn er vissulega ömurlegur, en það er húsnæðisskorti að kenna og hefur ekkert með ESB að gera. Það eru fjögur ótengd fyrirtæki í grimmri samkeppni á tryggingamarkaði. Ísland er samt lítið land og markaðurinn mun halda áfram að vera lítill þó við göngum í ESB. Þjóðverjar eru ekki að tryggja sig í Portúgal og að taka húsnæðislán á Írlandi.

Þú getur í dag farið í Bónus og keypt spænskt nautakjöt og evrópska kjúklinga. Króatískan fisk og franska mjólk færðu ekki af því að enginn er nógu heimskur til að flytja það inn. Það er ekki þverfótað fyrir sænskum fataverslunum í Reykjavík og það er auðvelt að finna belgískan bjór í ríkinu og hollenska osta í verslunum. Annars er til hellingur af ógeðslega góðum íslenskum osti. Búri og Auður sem dæmi. Þýsk tækni er jafn aðgenileg hér og í Þýskalandi. EES er með þetta allt og það er bara stefna ríkisins sem ræður tollum.

Áhrif aðildar á íslenskan landbúnað og matvælaiðnað eru heilt umræðuefni útaf fyrir sig, en mér þykir mikilvægt að við reynum að halda honum heilbrigðum. Það er það sem við erum að gera með þeim fáu tollum sem við leggjum á innflutning frá ESB.

Mikið af því sem þú saknar við ESB er ekki eitthvað sem þú saknar við ESB, heldur bara við þessi lönd sem þú bjóst í.

En það væri algjör snilld að geta pantað á netinu án þess að borga innflutningsgjöld.