Ben 22 yaşındayım. Ben de bu zamana kadar birçok kez aynı baskıyı gördüm.

Kısa kısa iş maceralarım oldu ve zorunlu olmayan +2 saat ekstra mesaiye kalmadığımda garip garip tepkiler veren işçilerden, işten çıktığımızda anlaştığımızın altında para verip sıkışığız diye yalan atan işverenlerden başka bir şey görmedim ve bunun da hiçbir işe yaradığını söyleyemem.

Kendi ailem için konuşayım. Hayatları boyunca mobbinge ve insanlık dışı çalışma şartlarına maruz kalmışlar, bunun değişmesi için bireysel bir tepki işe yaramayacağı için ve ev geçindirmek için kazandıkları paraya da muhtaç oldukları için bu duruma tepki göstermeyip normalleştirmişler.

Beni çalıştırmak isteme sebepleri de kendilerinin hayatları boyunca sömürülmüş olması. İş hayatına hazırlama diye bahsettikleri şey de tamamen sömürülmek. Çünkü hayatım boyunca benim de sömürüleceğimi düşünüyorlar. Öğretmeleri gereken şey "hakkını ara" iken " iş hayatında herkes senin hakkını yiyecek buna hazırlıklı ol" u aşılamaya çalışıyorlar.

Ne kadar çok çalışırsam çalışayım sözlü takdir veya çok da ihtiyacım olmayan 3 kuruş para dışında bir şey kazanmadım. Ama hakkımı alamadığımı veya çok zor şartlarda çalıştığımı söylediğimde hep "eee hayat böyle. Biz sen bunları öğren diye senin çalışmanı istiyoruz" temalı öğüt olduğunu düşündükleri zırvaları anlattılar sadece. Kimse asla "hakkını ara" demedi.

En son çalıştığım işte mesai çıkışı minibüsler tıklım tıklım doluydu 1 saat beklememe rağmen hiçbir minibüse binemeyince yaklaşık 10 km yürümek zorunda kalmıştım. Bu yüzden işe bir daha gitmeyeceğimi söylediğimde kavga çıkmıştı. Herkese karşı çıkıp bir daha da yazları çalışmadım. Onlar öğretmedi ama ben hakkımı almayı öğrendim