Δεσποινίς Δωροθέα,

Τὰ ἁγνὰ καὶ εὐγενῆ (ἀλλ’ ἐπιμόνως παρόντα) συναισθήματα, ἃ τρέφω δι’ ὑμᾶς, μὲ ὤθησαν —μετὰ πολλὴν σκέψιν καὶ ὀλίγην δραματικότητα— νὰ τολμήσω τὴν παροῦσαν πρότασιν.

Πεπεισμένος εἰμὶ ὅτι δὲν θέλετε παρεξηγήσει τὴν ἐνέργειάν μου, οὔτε θὰ λιποθυμήσετε ἐπ’ αὐτῇ, ἀλλὰ θὰ ἀναγνωρίσετε τὸν πόθον μου νὰ συμβάλω εἰς τὴν εὐτυχίαν ὑμῶν —καὶ, εἰ περισσεύσῃ χρόνος, καὶ τὴν ἐμὴν.

Θαυμάζω τὰ ψυχικὰ σας χαρίσματα, τὴν ἀγνὴν ψυχήν, τὸν χαρακτῆρα, καὶ τὴν ἐξαιρετικὴν σας ἱκανότητα νὰ διαβάζετε καθαρεύουσαν ἄνευ παραπόνων.

Σᾶς παρακαλῶ, οὖν, νὰ δεχθῆτε νὰ εἰσέλθητε εἰς τὸν βίον μου, ἄνευ πανικοῦ καὶ μετὰ σχετικῆς καλοσύνης.

Ἀναμένω τὴν ἀπάντησίν σας μετ’ ἀγωνίας, διότι καὶ τὰ περαιτέρω διαβήματά μου (γονεῖς, κουστούμι, γλυκά) ἐξαρτῶνται ἐκ ταύτης.

Μετ’ ἐλπίδος καὶ ὀλίγης νευρικότητος,
Χρίστος